Little Brother o „Słuchaniu” w wieku 20 lat i grasowaniu po uszach

Gdy Mali bracia album debiutowy Słuchanie został wydany 25 lutego 2003 roku, dwudziestokilkuletni studenci nieświadomie płynęli pod prąd hip-hopu.

Trio raperów Wielki Puchatek , Phonte Colemana I 9 cud stworzyli uduchowiony hołd dla swoich fundamentalnych bohaterów, takich jak A Tribe Called Quest, De La Soul i Slum Village w czasach, gdy standardowi nosiciele podziemia, jak Wspólny I Korzenie wkraczali na bardziej eksperymentalne terytoria dźwiękowo, a Południe jako region dominowało z rozbryzganymi, eskapistycznymi targami o wysokim BPM, przeznaczonymi do użytku w radiu i klubach. Nie mówiąc już o facecie o imieniu 50 centów rzucał długi cień na całą branżę swoją lazarejską mitologią i podziurawionymi kulami przechwałkami wspieranymi przez dwa największe nazwiska w muzyce, Dr. Dre I Eminema .

„Nie wiedziałem, co się do cholery dzieje, człowieku” – mówi raper Big Pooh HipHopDX rzeczowo patrząc wstecz na tamten czas. „Bawiliśmy się. Był w tym jakiś element pracy, ale było fajnie. Naprawdę nie spodziewałem się niczego związanego z tworzeniem tego albumu, poza tym, że uważamy, że jest zajebisty. Uważamy, że to, co robimy, jest narkotykiem. Ale tylko wtedy, człowieku, nigdy nie odzyskasz tego czasu. Nie było żadnych oczekiwań. Po prostu staraliśmy się robić to, co uważaliśmy za słuszne i dobrze się przy tym bawić, a to było takie niewinne. użyję tego słowa. To było niewinne. Nigdy nie odzyskasz tej chwili, bez względu na to, jak bardzo się starasz. Za dużo wiemy teraz. byliśmy w Macierz . Wszyscy byliśmy do pewnego stopnia naiwni i po prostu próbowaliśmy stworzyć najlepszą [muzykę]”.

„Właściwie myśleliśmy, że biznes muzyczny to merytokracja” — dodaje Phonte. „[Ale] to tyle polityki i gówna, które nie mają nic wspólnego z muzyką”.

kiedy wyjdzie nowy album dj khaled?

Słuchanie był pierwszym i ostatnim albumem Little Brother wydanym przez ABB Records, przeskakując do Atlantic na kontynuację, Przedstawienie Minstrela . Grupa przeszła wiele zmian, zarówno biznesowych, jak i osobistych, w następnych dziesięcioleciach. Ale gdy Phonte i Puchatek przygotowują się do wyruszenia w uroczystą trasę z okazji 20-lecia ich debiutu, rozmawiają z DX o rosnących bólach i lekcjach, których nauczyli się grasując dla uszu.

HHDX: Co pamiętasz z tworzenia okładki albumu i tych zdjęć, na których wyglądacie przez okno? patrzeć, jak rośnie asfalt” ?

Phonte: Posłuchaj. Słuchać. Tymczasowe zwolnienia, czarnuchy.

Big Pooh: To było w stacji radiowej Duke'a. WXDU .

Phonte: DJ Samps, jestem prawie pewien, że to on prawdopodobnie nas wpuścił.

Big Pooh: Tak, ponieważ DJ Samps miał show z Big Dho. I tam nas puszczali, chyba w piątek albo w sobotę wieczorem.

Phonte: To był piątkowy wieczór.

Big Pooh: Piątkowe wieczory. Kiedyś tam chodziliśmy i pozwalali 9-temu grać jego bity. I bylibyśmy w stanie odtwarzać płyty, gdybyśmy mieli płyty, oni by je odtwarzali.

Phonte: Gdybyśmy chcieli freestyle, nieważne.

Big Pooh: Tak, freestyle, a ludzie dzwonili, że to była prawdziwa stacja radiowa nadawana na kampusie Duke'a. I w każdy piątek wieczorem byliśmy tam.

Phonte: To było takie miejsce spotkań. Fotograf nazywał się Jan Szczur . I był fotografem dla gazety, Wiadomości z Raleigha I Obserwator . I myślę, że musieli nas za coś zastrzelić, za coś, co na nas robili. Potem po prostu mówiliśmy: „Hej, yo, bracie, pieprzymy się z tobą. Chcesz nagrać jakiś gówniany album czy coś? A on na to: „Tak, fajnie”.

Był starszym białym facetem i strzelił do nas w XDU. I pamiętam, że robiliśmy zdjęcia i byliśmy przy oknie, nie pamiętam, jak się zrodziła myśl o oknie. Nie, kłamię. Dokładnie wiem… to dlatego, że tam było światło. Nie mieliśmy świateł, nie mieliśmy nic, więc robiliśmy tylko naturalne światło.

I to jest coś, czym podzielę się teraz z wyprzedzeniem. Wszystkie wywiady, które nakręciliśmy dla Niech Pan czuwa film dokumentalny , pozostaliśmy temu wierni. Gdzie wszyscy strzelają przez okna, dostając to naturalne światło. Więc usłyszałeś to tutaj jako pierwszy, tylko dla ciebie, ponieważ jesteś moim bratem, więc.

rapowe przekąski james „fly” lindsay

Pamiętam Johna, on strzelał. A potem daliśmy strzały FWMJ , mojego brata Franka Williama Millera Juniora, który był wtedy w Okayplayer, tak jak my wszyscy, po prostu siejąc spustoszenie i gadając bzdury. I wysłał je do niego, a on zrobił okładkę. Franek to zrobił Słuchanie I Połączony I Cofnąć się .

I tak, tak, więc wysłaliśmy mu zdjęcia, a on to poskładał. Zobaczyliśmy to i pomyśleliśmy: „O cholera, to działa”. Wiesz co mam na myśli? I to był nasz pierwszy raz, kiedy robiliśmy okładkę albumu.

Nie miałem wtedy nawet komputera. Zakradałem się do komputera w pracy, żeby pobrać to gówno. A ja po prostu to brałem i przesyłałem Puchatkowi czy komuś innemu i po prostu wszyscy się zgadzaliśmy. To jest jak: „Hej, czy to wygląda fajnie? Podoba wam się to? – Tak, to gówno jest zajebiste. I to była okładka.

HHDX: Czy pamiętasz, kiedy po raz pierwszy zobaczyłeś recenzję Słuchanie W Źródło , a cytaty z hip-hopu dla „The Yo Yo”?

Phonte: Tak, mam. nie pamiętam jak. Chcę powiedzieć, że ktoś do mnie zadzwonił i przeczytał mi to. Mówili: „Hej, masz cztery mikrofony”, a ja na to: „Poczekaj. Co?' Oni na to: „Nie. Dołączasz się Źródło ”. Pomyślałem: „Co do cholery?”

W tym czasie mieszkałem niedaleko od Krogera. To był sklep spożywczy Kroger, który znajdował się w dół ulicy ode mnie. Więc pobiegłem do cholernego Krogera. Pomyślałem: „Cholera. Wstrzymać. Mam nadzieję, że dostali Źródło ”. Mieli to. Za nic w świecie nie mogę sobie przypomnieć, kto był na okładce tamtego numeru. Ale tak czy inaczej, dostałem to i zobaczyłem to, a potem zobaczyłem cytat. Pomyślałem: „O mój Boże”. Wiesz co mam na myśli? Więc to było coś, co… Naprawdę mnie wzruszyło. Pomyślałem: „Jasna cholera”. Ale myślę, że następnego dnia po prostu poszedłem do pracy. Wiesz co mam na myśli? Myślę, że pod wieloma względami było to po prostu… Stało się po prostu portretem tego, jak, jak sądzę, potoczy się później moja kariera, tylko w tym sensie, że nauczyłem się: „Hej. To wielki zaszczyt, ale mój czynsz jest nadal należny pierwszego dnia, a ja muszę wziąć swój tyłek do pracy.

To były cztery mikrofony, a nie cztery czeki, czarnuchy. Więc pozwól mi podejść do tej cholernej lady, wejść do sklepu i zadzwonić po te koszule Tommy'ego Hilfigera.

Byłem zaskoczony, że ten werset przemówił do tak wielu ludzi, ponieważ opierał się na czymś tak osobistym. Opierało się to na incydencie, który miałem, gdy prowadziłem tę noc z otwartym mikrofonem. To był ten wieczór poezji. Moi przyjaciele, Tracy Vora i Matt Sherman, zorganizowali w Durham wieczór poezji pod nazwą The Cipher. Więc Tracy mnie uderza i mówi: „Hej. Myślę, że byłbyś niezłym gospodarzem tego”, a ja na to: „Do diabła, tak”. Mówię: „Ile to kosztuje?” Ona na to: „Sto dolarów”. Ja na to: „Do diabła, tak”. N-gga, właśnie przyszedłem. 100 dolarów, czarnuchu? Co? Wiesz co mówię? Sto dolarów, cholera, 2000, 2001, kosztowało 10 dolarów zatankowanie mojego samochodu, czarnuchu. Chłopcy z miasta wstali.

Więc idę, prowadzę jointa i jestem po prostu sobą. To byli wszyscy ci kolesie od poezji, ale byli cholernie banalni. Więc po prostu siedzę przy mikrofonie, robiąc mnie. Potem, następnego dnia, dostałem zapłatę i wszystko, i mówię: „Do diabła, tak”. Zadzwoniłem więc do Tracy w stylu: „Yo. Jak poszło? Jak ci się podobało? Kiedy następny? Bo myślę, że mam występ. Wiesz co mam na myśli? Mówi: „Cóż, mieliśmy trochę problemów z niektórymi klientami. Nie spodobał im się sposób, w jaki użyłeś słowa na „n”. Pomyślałem: „Yo, nie używam słowa na N. Mówię n-gga. Dlaczego jest to dyskusja?”

Pomyślałem: „Hej, co do cholery?” Więc skończyło się na tym, że nie dostałem występu. Ale tak czy inaczej, pełny obrót. Dziewczyna, która mnie zwolniła, Tracy, skończyła „Powolne Jamy WJLR”. To ona zrobiła ten głos .

Ale tak, na tym właśnie opierał się „The Yo-Yo”. Po prostu widziałem, w pewnym sensie, pretensjonalność tej sceny. Nawet nie szukałem i nie próbowałem połączyć tego z czymś większym. Pomyślałem: „Ej, te poetyckie czarnuchy są banalne i patrzą na nas z góry za to, że jesteśmy raperami albo mówimy „czarnuch”, cokolwiek. Ale tylko dlatego, że możesz tu wstać i rozmawiać o jedzeniu cipki i wszystkich tych kwiecistych pieprzonych terminach. Mówię: „Bracie, mówimy o tym samym gównie”.

Big Pooh: Wciąż mówisz o jedzeniu cipki.

Phonte: Nie sądziłem, że ten werset przemówi do tak wielu ludzi, ponieważ opierał się na bardzo osobliwym incydencie, który mi się przydarzył. Nie sądziłem, że ludzie przyjmą to w ten sposób, ale tak się stało.

kobiece piosenki r&b 2015

HHDX: „Speed” był twoim pierwszym singlem, a pomysł na wideo polega na porywaniu autobusów przez zwariowaną muzykę. Kto wymyślił ten zabieg i kim są te młode damy na tym filmie?

Phonte: Człowieku, nie mam pojęcia, gdzie są teraz te dziewczyny.

Duży Puchatek: Znam jedną z nich, ma na imię Kia, mieszka w Charlotte. Kilka lat temu po prostu wychodziliśmy, spotykaliśmy się i po prostu nadrabialiśmy zaległości. To jedyne, jakie znam. Byli pierwszoklasistami w szkole. Nie wiem, kto ich znał i kto ich wybrał. Nie pamiętam, jak to zrobiliśmy.

Phonte: Pamiętam, że reżyserem był ten dzieciak, który chodził do UNC, Mike Iskandar. Pamiętam to imię, bo jak można zapomnieć takie pieprzone imię jak Mike Iskandar.

Big Pooh: To był dla niego projekt klasowy.

Phonte: Więc tak, po prostu wymyśliliśmy to gówno. To było jak: „Tak, człowieku. Więc wrócimy do mojego domu i wszyscy mnie obudzicie, a to będzie jak…” To było najbardziej bootlegowe gówno UBN w historii.

Na filmie samochód, którym jeździsz, Nissan, to był mój samochód w tamtym czasie. To była moja Sentra, miałem. Kiedy się budzę, to jest moje mieszkanie. Miałem swoje małe dwupokojowe mieszkanie. Posterunek policji, to było Central. To był budynek łączności.

Big Pooh: Autobus, którym jechaliśmy, był autobusem DATA, autobusem miejskim, który przejeżdżał przez kampus. Znaliśmy kierowcę autobusu. Był czyimś wujem, czy coś. Więc pozwolił nam wsiąść do autobusu i strzelać.

Phonte: To był bootleg jak cholera. Był w tym mój ziomek, Mike Burv. Staraliśmy się nagrać jak najwięcej scen. Wystąpił w nim Sean Boog. Po prostu staraliśmy się wciągnąć w to wszystkich naszych ziomków. Wiesz co mam na myśli? Więc tak, to było bardzo niskobudżetowe i było fajnie. Byliśmy jak, pieprzyć to.

Wielki Puchatek: Dlatego to nie miało sensu, ponieważ wszyscy po prostu mówiliśmy: „Dobrze. A może teraz zrobimy to, a teraz to?

Phonte: „W porządku. A teraz?' To motyw przewodni całego filmu.

Big Pooh: Ktokolwiek miał to, co naszym zdaniem było dobrym pomysłem na następną scenę, właśnie to wyszło.

Phonte: W ogóle nie było storyboardu. Nie było żadnego. Brak leczenia. Żaden z tych.

Wielki Puchatek: Nie. Wymyśliliśmy to w locie.

HHDX: Zauważyłem, jak często rapujecie o byciu w klubie w swoich projektach, szczególnie w tym, ale nikt nie nazwałby was imprezowiczami na podstawie waszej muzyki. Jak myślisz, dlaczego tak jest?

nie możesz sobie wyobrazić, jak dobrze się bawiłeś

Wielki Puchatek: Tak, stary, z pewnością byłem klubowym patronem Little Brother. Czwartek, piątek, sobota, znajdź mnie na czyjejś imprezie lub w klubie z drinkiem lub dwoma w dłoni. Ale nie, po prostu myślę, podobnie jak w Slum Village, wiele razy ludzie po prostu wtedy słyszeli muzykę, jej dźwięk, i zabierało ich to do miejsca, w którym tak naprawdę nie słuchali, co mówimy.

Phonte: Skupili się bardziej na tym, jak to się czuło, niż na tym, co faktycznie zostało powiedziane.

Big Pooh: To dlatego, że nie rozmawialiśmy o sprzedaży narkotyków, napaściach ani niczym podobnym. Więc wtedy było tak: „Dobrze. Pewnie rozmawiali o przytulaniu się do drzew i w ogóle. To było jak: „Nie, rozmawiamy o prawdziwym życiu”.

Phonte: To był środek.

Wielki Puchatek: Rozmawiamy o twoim życiu. Miałem 21, 20 lat, kiedy robiliśmy Słuchanie . Byłem na zewnątrz, człowieku. Byłem w tych klubach ciężki. To wtedy The Neptunes naprawdę zaczęli robić gówno. Zawsze powtarzam, że w przypadku muzyki wielu ludzi przychodzi do muzyki, aby uciec. Niezależnie od tego, czy czujesz się smutny, czy ponury, bo taki masz tryb, czy też chcesz przyjść i marzyć o życiu, którego nigdy nie miałeś, lub którego nigdy nie widziałeś, ani w które nie byłeś zaangażowany. To była jakaś forma ucieczki . Potem kazałeś nam wejść do mikrofonu i rozmawialiśmy o tym, przez co prawdopodobnie przechodzisz, przez co przechodzi większość ludzi, na co dzień, a oni lubią: „Nie, nie chcę słuchać mojego życia. Chcę od tego uciec”.

Zajrzyj ponownie do części 2 naszego wywiadu z Phonte i Big Pooh, w której omawiamy kierowanie zmarłego wspaniałego Nate'a Dogga, zdobywanie rekwizytów od gwiazdy popu i kiwanie głową, gdy zwrotka się nie rymuje.

Więcej na temat Hiphopdx

Drake unika zeznań w procesie o morderstwo XXXTentacion

aktualności | 25 lutego 2023 r

Uważaj Hiphopdx