Każdy, kto wziął udział w kursie historii Stanów Zjednoczonych w liceum, będzie mógł opowiedzieć trochę o byłym prezydencie Franklinie D. Roosevelcie i o tym, jak zmienił kraj, gdy znajdował się on w najgorszych tarapatach. Podobnie, przeciętny hip-hopowiec może wyrzucić to, co Ruthless Records, Death Row i artyści, których wyprodukowali, oznaczali dla Hip Hopu. I tak jak skutki Nowego Ładu Roosevelta odbijają się w Stanach po dziś dzień, Dr. Dre, Snoop Dogg i N.W.A. na zawsze zmieniły oblicze hip-hopu.
Ale historycy i głowy męczą się tymi historiami z jednego prostego powodu: powtarzano je tysiące razy. Dlatego historycy często zwracają się do żony FDR, Eleanor Roosevelt. Niektórzy twierdzą, że kiedy FDR była w złym stanie zdrowia, skutecznie przewodziła krajowi. Jak prawdziwe są te twierdzenia, pozostaje niepewne, ale jeśli zgadzasz się z teorią, że większość plotek jest zakorzeniona w jakimś jądrze prawdy, wiesz, że jest coś, co warto zbadać.
Ta sama tajemnica rozciąga się na Michel’le, pierwszą damę Ruthless Records, i to samo dotyczy Death Row. Mary J. Blige, zanim pojawiła się Mary J. Blige, Michel’le była podręcznikowym przykładem kobiety stojącej za mężczyzną. Ale podobnie jak Eleanor, odegrała kluczową rolę w kształtowaniu swojego otoczenia. Czy pomogło to w legitymizacji N.W.A. jako akt opłacalny komercyjnie, pomagający nagrywać (a także być świadkiem tworzenia) niektórych z najbardziej wpływowych utworów muzycznych ostatnich 30 lat, opracowując projekt współczesnej laski Hip Hop / R & B lub będąc figurantem muzyki wytwórni, część nieopowiedzianych historii w Hip Hop należy do Michel'le. Chociaż prawdopodobnie nigdy nie poznamy całego obrazu, oto kolejny element układanki.
HipHopDX: Wróćmy do początku z World Class Wreckin ’Cru. Jak trafiłeś do Turn off the Lights i jak doszło do porozumienia z Ruthless Records?
Michel’le: Krótko mówiąc, Mona Lisa była piosenkarką, która wykonała większość haków do World Class Wreckin ’Cru, a tej nocy nie dotarła do studia. Musieli wydać piosenkę, ponieważ mieli termin, a Alonzo [Williams] nie chciał stracić żadnych pieniędzy… więc zadzwonił do mnie i zapytał, czy mogę zejść na dół i zaśpiewać w tej piosence. Zszedłem, chyba dwa razy. Nic więcej o tym nie powiedziano. Po prostu powiedzieli: OK, świetnie. Dziękuję Ci. Jakieś dwa tygodnie później słyszę piosenkę w radiu! Nie rozmawialiśmy o… nawet nie wiedziałem, że to będzie radio. Po prostu pomyślałem, że przygotowują album czy coś. Jak doszedłem do Ruthless [Records], oczywiście zacząłem spotykać się z [Dr.] Dre.
DX: Kiedyś w Ruthless Records, twój debiutancki album z 1989 roku zatytułowany został w całości przez Dr. Dre - coś, czego niewielu artystów kiedykolwiek miało. Czy byłeś w studio podczas procesu produkcji?
kiedy wypada nowy album Brysona Tillera?
Michel’le: Tak. Zawsze tam byłem.
DX: Czy możesz opisać proces nagrywania? A konkretnie, czym się to różniło od sesji nagraniowych z innymi producentami?
Michel’le: Dre jest perfekcjonistą. Nie jest kimś, kto chce w kółko uderzać w wokale. On mówi: „Słuchaj, kiedy tu przychodzisz, powinieneś wiedzieć, co chcesz robić”. Nie ma nic przeciwko temu, by być kreatywnym w trakcie robienia tego, ale chce coś usłyszeć do końca dnia. Chce widzieć, że robi postępy. Więc jeśli tam wchodzisz i czujesz, że ja nie wiem, a twojej energii nie ma, to on tak nie działa. Odłoży twój tor na bok i zacznie pracować nad czymś innym.
Dla mnie byłam jego dziewczyną, więc było trochę bardziej brutalnie. Bycie dziewczyną i artystą było trochę szorstkie. Czasami. Ale myślę, że nasza chemia zawsze działała, ponieważ on zawsze pozwalał mi być sobą.
DX: Dre był znany z tego, że wszyscy artyści, z którymi pracował, spędzali czas w studiu, bez względu na to, z kim pracował. Czy N.W.A. i Eazy-E dużo w trakcie tego procesu?
Michel’le: Tak. Spotykaliśmy się. Troszczyliśmy się o siebie nawzajem; znaliśmy się. Nie mieliśmy takiej firmy, w której ktoś był w studio, a ty nie chciałeś jechać, bo to był ich dzień. Poszliśmy tylko dlatego, że chcieliśmy się spotkać i posłuchać [co było nagrywane]. Jeśli ktoś przyszedł i powiedział: podoba mi się to, nie zmieniaj tego! Dre naprawdę by o tym pomyślał. To była po prostu twórcza miłość i żeby tam być, miał tę informację zwrotną. Wszyscy po prostu uderzają głową, robią minę lub kłócą się. On i [DJ] Yella zajmowali się tym, a my wybieraliśmy strony. Najfajniejsza była chyba Eazy w budce. Eazy nie był raperem, jak wszyscy wiedzą, więc musiał zostać nim dosłownie z dnia na dzień. To, co osiągnął w tak krótkim czasie, było niesamowite.
DX: Czy był jakiś artysta, którego opinii Dre szczególnie szukał?
Michel’le: [The] D.O.C. miał ogromny wpływ, ponieważ D.O.C. jest prawdopodobnie jednym z najwybitniejszych pisarzy hip-hopu. D.O.C. jest po prostu niesamowity tekstowo; Przepraszam. Po prostu uważam, że jest świetny. Kiedy D.O.C. powiedział coś, zauważyłem, że Dre naprawdę dostroiłby się bardziej. Gdyby Eazy [coś] powiedział, to by [słuchał uważnie]. Ale wysłuchał nas wszystkich. To właśnie uczyniło go dobrym producentem. Jego ego nie było na tyle duże, by powiedzieć: Nie, w ten sposób zamierzamy to zrobić. Właściwie pozwolił nam mieć wkład.
DX: Myślę, że jedna rzecz, której ludzie ci nie przypisują, to przyznanie Ruthless Records legalnego, opłacalnego przez banki artysty głównego nurtu. N.W.A. praktycznie nie był emitowany, podczas gdy twój debiut znalazł się nie tylko na listach przebojów R & B / Hip Hop, ale także na liście Billboard 200 - nie wspominając o tym, że sprzedał się w kilku milionach na całym świecie. Czy zastanawiałeś się kiedyś nad tym, że legitymizowałeś Ruthless, jedną z najważniejszych historycznie wytwórni rapowych w historii?
Michel’le: Zawsze powtarzam, że nikt na tym świecie nic nie robi sam. Nigdy nie odchodzisz, jestem człowiekiem, który sam się stworzył. Nie, potrzeba ludzi, żeby cię zabrać tam, gdzie jesteś. Wszyscy sobie pomagają. Niektórzy ludzie nie patrzą na to w ten sposób. Myślę z Ruthless, skoro już byli N.W.A. Kiedy się pojawiłem, miałem szczęście dostać się na ich płytę i chodzić na ich koncerty. To była po prostu świetna współpraca. Przyprowadziłem ich na talk show, których by nie dostali. Jak Dre, kiedy rapował w moich materiałach, CNN. Chodzi mi o to, że zaczął otrzymywać wywiady, które były po prostu niespotykane. Otworzyło kolejne drzwi, ale to właśnie robiliśmy. O to w tym wszystkim chodziło. Wspieraliśmy się nawzajem we wszystkim, co zrobiliśmy. To była po prostu miłość Bezlitosnego. Nigdy nie patrzyliśmy na to w ten sposób, że dostaniesz ten kredyt i ten kredyt. Ale to prawda, otworzyłem [im drzwi], umieszczając Hip Hop w utworach R&B. To było wspaniałe.
DX: Patrzysz na takie wytwórnie jak Cash Money, Roc-A-Fella, No Limit - dlaczego myślisz, że nigdy nie mogły złamać ustawy R&B? Dlaczego Ruthless był w stanie to zrobić?
Michel’le: [Śmiech] Jednym z powodów, dla których byliśmy w stanie, jest to, że w pewnym sensie to stworzyliśmy. Nie wiedzieliśmy wtedy, co tworzymy, ale tak naprawdę nikt nie robił tego tak, jak my. Dre nie wiedział, jak robić R&B, a ja nie wiedziałem, jak rapować, więc trochę to połączyliśmy. Myślę, że ponieważ nie byłam zbyt kobieca, niezbyt dziewczęca - chociaż cały czas nazywali mnie słodką - myślę, że radziłam sobie z tą grupą facetów. Ale teraz musisz być półnagi… ale wtedy nie musiałem tego robić. W dzisiejszych czasach kobiety muszą posuwać się bardziej ekstremalnie, aby być tym, kim są. Musieliśmy po prostu spędzić trochę czasu z chłopakami, jeśli chodzi o talent, albo dobrze wyglądać. Nosiłem skórzane kurtki… Byłem nasycony N.W.A., będąc panią L.A. z włosami, wiesz? I nie przesadziłam z włosami i makijażem. Kochałem rap. Chciałem to dopasować.
Nie zrozum mnie źle. Menedżerowie próbowali mnie oszukać. Powiedzieli: Musimy wyciągnąć ją z golfów, zrobić to i nałożyć na nią cały ten makijaż, a ja i Dre byliśmy jak: „Nie, nie! To by go zrujnowało, nie sądzisz? Gdyby uczyniły mnie bardziej kobiecą do tego stopnia seksownego kotka lub bomby, to by nie zadziałało! Nie widziałeś mnie w zbyt małych sukniach. Obecnie to inna gra w piłkę. Nie wiemy, jakie są zasady.
DX: To teraz stawia nas w Death Row Records. Dwa przełomowe albumy tej wytwórni, Chroniczny i Doggystyle zawiera wybitne wokale Jewell i Nate Dogg. Nie podobało ci się to?
Michel’le: Nie, ja [nie]. Oczywiście, że nie, ponieważ wtedy ja i Dre pokłóciliśmy się. Miałem zrobić piosenkę, ale nie zrobiłem tego na czas, a Dre powiedział: „Muszę oddać album, a ja i tak pracuję nad twoimi materiałami”. Więc dlaczego miałbym się tym urażać?
DX: Twój pierwszy album został nagrany z Dre. Drugi, Hung Jury , z Suge Knightem. Czym różnił się proces nagrywania?
Michel’le: Cóż, to było coś więcej… to był inny rodzaj nagrania, ponieważ to był inny typ sytuacji. To było bardziej jak… sześć piosenek, nad którymi pracowałem - nazywał się album Samotna czarna kobieta wtedy - musiałem zacząć od nowa. Więc depresja Hung Jury był właśnie taki. Byłem kompletnie przygnębiony. Zdałem sobie z tego sprawę dopiero sześć miesięcy później, kiedy jej posłuchałem. Pomyślałem: Wow, to jest jak ścieżka dźwiękowa do filmu czy coś w tym stylu, bo brzmi to tak, jakbym opowiadał wam wszystkie te problemy i te problemy. Na albumie nie było światła, chociaż dwie z tych piosenek ja miłość . Prawdopodobnie przerobię własną piosenkę Can I Get a Witness. To był dla mnie tak mroczny czas, że pod względem twórczym po prostu mnie nie było. To było trudne. Samotna czarna kobieta został zdemolowany. Death Row [Records] było jak: Nie, nie możesz tego zrobić.
DX: Co by [ Samotna czarna kobieta ] brzmiało jak?
Michel’le: Łał. Samotna czarna kobieta były tylko hymnami dla moich dziewczyn. Samotna czarna kobieta oznaczałoby, [czy to byłaby] pojedyncza biała kobieta, samotna Azjatka… Chciałem tylko dać im znać, przez co przeszedłem, że jestem samotna i wolna, czego nie byłem [po byciu] z Dre od tak dawna. Miałem dziecko u szczytu kariery, więc napisałem o tym piosenkę. Było dużo nakazów i zakazów, ale w większości były to szybkie piosenki. Nie byłam w depresji. Ale kiedy zaczęli słuchać tekstów, Death Row pomyślał: Nie, to nie zadziała.
DX: Sugerowano, że twoje małżeństwo z Suge'em zostało wykorzystane wyłącznie po to, abyś mógł prowadzić firmę, kiedy został w niej wyrzucony. Jaka jest Twoja odpowiedź na to?
Michel’le: Łał. To wspaniały sposób ujęcia tego. Nie sądzę, by kiedykolwiek zostało mi to powiedziane w ten sposób, ale nie jesteście daleko od prawdy. Właściwie to bardzo zabawna historia. Piszę książkę [o tym]. Ta historia jest tak zabawna, że aż niewiarygodna. Ta historia jest tak zabawna, że nie uwierzysz, jak znalazłem się w takiej sytuacji. Wszyscy wiemy, że to nie była miłość, ale jak zdobyłem tę pozycję i jak została wyprodukowana, musiałem się zatrzymać i naprawdę iść, Wow. Nic nie widziałem… ale to prawie prawda.
DX: Jest to prawie prawdziwe?
Michel’le: To prawie prawda. Nie wiedziałem biegać Firma. Czytasz między wierszami? To będzie w mojej książce.
DX: Cóż, w tamtym czasie, kiedy byłeś powiedziany prowadząc firmę, czy przydzielono Ci dodatkowe obowiązki, czy też… załatwiono to wszystko?
Michel’le: Rodzaj; nie i tak. Miałem obowiązki, ale jak powiedziałeś, one już były… to było jak Prezydent; dają ci to i to masz do powiedzenia, i tak właściwie to było. Ale z drugiej [strony] tego, były [pewne rzeczy], w których byłem wtajemniczony, a których nie.
DX: Kiedy sprawy szły na południe między Suge i Dre, czy kiedykolwiek czułeś, że utknąłeś w środku rzeczy? Czy wołowina prywatnie była taka sama, jak była postrzegana publicznie?
Michel’le: Tak, to było prywatne, ponieważ było prywatne również dla mnie. Nie wiedziałem, że pan Knight nie lubił Dre aż do października… 1996 roku? Wtedy właśnie dowiedziałem się, że go nie lubi. W lutym następnego roku… wtedy dowiedziałem się o jego niechęci do Dre. Nigdy nie mówił mi źle o Dre. Nigdy. Pomyślałem: Whoa! Nie wiedziałem, że jest taki rodzaj napięcia. Zostałem w Death Row, ponieważ Dre powiedział: [Czy] pójdziesz ze mną [do Aftermath Entertainment?], A ja powiedziałem, że nie, ponieważ Death Row było dla mnie dobre i nie wiedziałem, że jest jakaś wołowina. I tak, kiedy [Suge] zaczął bić, byłem w szoku. A kiedy próbowałem się wyrwać, tam właśnie pojawił się strach i byłem tam… w tylu słowach. Nie rozmawiałem już z Dre, nie próbowałem już rozmawiać z Dre, nie kontaktowałem się z nim, ponieważ zacząłem wiedzieć, że to prawda.
DX: Martwiłeś się o skontaktowanie się z Dre?
Michel’le: Nie, nie wiedziałem, że to był problem, jeśli to zrobiłem, czy nie, ponieważ mieliśmy dziecko… ale kiedy [Suge] zaczął mówić w ten sposób, po prostu [zdecydowałem] zostawić [Dre] w spokoju, poza moje życie. Ludzie myślą, że znałem wszystkie drobne szczegóły, a nie wiedziałem.
DX: Na kompilacji Death Row z 2001 roku, Too Gangsta For Radio , ma skecz, który imituje syna Suge'a znęcającego się nad synem Dre. Czy takie rzeczy kiedykolwiek poruszyły w tobie strunę?
juelz santana urodzony by przegrać zbudowany by wygrywać
Michel’le: Nie słyszałem ani nie robiłem zbyt wiele na Too Gangsta projektowanie. Mówiłem, dlaczego nadal robisz tego rodzaju płyty?
DX: Więc nie martwiłeś się wyrażeniem swojej opinii, pomimo reputacji Suge'a ze względu na jego taktykę silnej ręki?
Michel’le: Zwykle, kiedy Suge… kiedy słyszałem o [tych rzeczach], był to zazwyczaj uzasadniony sposób, w jaki przedstawiał te rzeczy. Nie tylko do mnie - do wszystko z nas. Zostaliśmy poddani praniu mózgu [aby uwierzyć], że jesteśmy Death Row i wszyscy byli przeciwko nam. Więc kiedy jesteś w takim stanie umysłu, cokolwiek słyszałeś… Kiedyś byłem jak, nie widziałem tego, kto to był? I wygładziłby to, jakby… sugerował nawet, że zrobią coś nam, Death Row, że wydaje ci się, że to uzasadnione. Ludzie przychodzili na przyjęcia, a on mówił: „Och, próbowali to podrzeć. Jakkolwiek było, zawsze było to uzasadnione.
DX: To prawdopodobnie sięga aż do Ruthless, jak mogłeś zostać stamtąd uwolniony.
Michel’le: O tak, tak. [Suge Knight] miał rację [co do] naszych kontraktów [Ruthless Records], to była prawda. Nie zarabialiśmy dużo pieniędzy. Jak się z tego wydostaliśmy? Nie znam szczegółów za szczegółami, jak wszyscy myślą, ale wiem, że wyciągnął nas z naszego kontraktu.
DX: Wiele lat później, kiedy pojawiają się historie, takie jak Vanilla Ice [wieszanie przez okno], czy jesteś zszokowany, gdy je słyszysz?
Michel’le: Teraz? Nie. Więc? Tak. Ponieważ w mojej głowie pomyślałem, że: No dalej, jedna osoba nie może robić tego wszystkiego! Szczególnie osoba, która zawsze to uzasadniała. I widziałem, jak robi wiele dobrego dla ludzi, naprawdę. Wszyscy to zrobili. Był dla ludzi jak Święty Mikołaj. Pomyślałem, że ludzie to wymyślają. A kiedy robisz sobie pranie mózgu, myślisz, że tak nie może być. Ale z drugiej strony Vanilla Ice miał przyjaciela, który napisał piosenkę. A Vanilla Ice nie dał mu uznania. Kiedy więc jego przyjaciel zaczął mówić - to było po latach - kiedy zaczął opowiadać całą historię, zacząłem w to wierzyć, rozluźniając się, próbując usłyszeć różne rzeczy. Pomyślałem, Wow, może on [to zrobił]. A potem Vanilla Ice bierze udział w wywiadzie, a potem to mówi, a potem wycofuje. Więc to trochę sprawia, że się zastanawiasz.
DX: Chciałbym się dowiedzieć, czy nie przypisywać sobie tak wielkiego uznania za pionierskie połączenie stylu hip hop / R & B w muzyce, jakie zdobyły inne osoby, takie jak Mary J. Blige i Beyonce. Robiłeś to na długo przed którymkolwiek z tych dwóch.
Michel’le: ja wiedzieć! [śmiech] Ale wiesz co? Nie mogę się złościć. Wzięli to, biegli z tym i sprawili, że było to coś, czego słuchaliśmy przez kolejne 20 lat. Nie mogę sobie wyobrazić dlaczego, może to tylko polityka… ale światło nadejdzie [śmiech]. Mary J. powiedziała kiedyś, że zrobiłem to pierwszy, dawno temu. Powiedzieli mi, że przeprowadzili wywiad [i przyznali mi kredyt zaufania], więc pomyślałem, że to super.
DX: Właśnie wydaliście nowy singiel zatytułowany Freedom to Love. Jaki jest cel? Robisz nowy album?
Michel’le: Nie robię albumu, po prostu nagrywam singiel. Cokolwiek. Miałem ochotę to zrobić. Wolność miłości jest właśnie tym. Jestem wolny, miłość jest wszystkim, nie ma nic innego. Pieniądze, żadnych pieniędzy, miłość. Miłość to wszystko, czego potrzebujesz. Pomyślałem więc, pozwól mi zrobić tę piosenkę, żeby to wyrzucić. Oczywiście, że mam te piosenki, w których mógłbym ci powiedzieć, gdzie byłem - te, które mógłbym ci po prostu wyłożyć, ale chciałem wyjść z nutą, w której nic mi nie jest. Nie jestem zgorzkniały, nie żyję w żalu; życie jest piękne, ponieważ każdego dnia zaczynasz od nowa. Chciałem tylko mieć dobrą nutę.
