Hip Hop popiera protesty dotyczące rurociągu Access Pipeline w Północnej Dakocie. Zanim ostatnie wydarzenia stały się popularnym tematem cyklu wiadomości, Pharrell okazał wsparcie, zwracając się do ponad 10 milionów fanów na Facebooku. Niedawno prawie tuzin lokalnych artystów z Chicago odniosło korzyść koncert dla Oceti Sakowin Camp, w tym SamIAm i Tewz. W listopadzie zarówno Vic Mensa, jak i Hollow Da Don spędził trochę czasu w Standing Rock, protestując. Dla wielu najnowsze wydarzenia to tylko kolejny rozdział w długiej i brutalnej bitwie, jaką rdzenni Amerykanie walczyli przeciwko białej supremacji. Oczywiście jest to coś, do czego może się odnieść każdy, kto śledził kulturę hip-hopu.
Jest jednak w tym wszystkim jedna dziwna rzecz.
Kultura hip-hopowa historycznie czerpała inspirację z estetyki rdzennych Amerykanów, ale nie było jeszcze wystarczająco dużego rapera głównego nurtu, który mówiłby konkretnie o tej walce. Patrząc na mainstreamową prasę rapową, oni nigdy nie istnieli.
data premiery gry dokumentalnej 2
Po pewnym kopaniu w poszukiwaniu kogoś, kto naprawdę rozumie wszystko, co się dzieje, stało się jasne, że HipHopDX musi zadzwonić do Litefoot.
Bardziej znany ze swojego życia jako aktor z rolami we wszystkim od Mortal Kombat: Annihilation i Dostosowanie do Domek z kart , wychowanek Tulsa w Oklahomie zaczął kołysać mikrofonem już w swoim debiucie w 1992 roku The Money EP . Od tego czasu nadal wydaje kilkanaście projektów za pośrednictwem własnej wytwórni Red Vinyl Records. Podczas gdy reszta hip-hopu skupiała się na głównych ośrodkach, Litefoot wkraczał w to bez większego powiadomienia. Miał dużo ziemi do pokrycia, biorąc pod uwagę, że w Stanach Zjednoczonych jest 326 zastrzeżeń. Niech mu powie, jest odpowiedzialny za wprowadzenie hip-hopu do wielu z nich. Russell Simmons nazwał kiedyś Red Vinyl Records odpowiednikiem Def Jam w Indian Country.
Litefoot nie tylko zarobił poważne pieniądze, wykorzystując niewykorzystany rynek, ale także wspierał poważne inicjatywy mające na celu poprawę jego społeczności. We wrześniu został nawet dyrektorem wykonawczym Native American Financial Services Association.
Podczas naszej rozmowy Dobry dzień by umrzeć raper poświęcił trochę czasu, aby porozmawiać na wiele tematów, w tym swoją własną historię jako rapera / aktora, kulturowe uznanie rdzennych Amerykanów w ramach hip-hopu i dlaczego jest to problematyczne w połączeniu z szeroko dyskutowanym rurociągiem Access Pipeline w Północnej Dakocie.
Litefoot chciał udzielić głosu w sprawach Indian amerykańskich
HipHopDX: Na początek chciałbym podziękować za poświęcenie czasu na rozmowę ze mną. Tak naprawdę wiedziałem o twojej karierze aktorskiej, zanim zagłębiłem się w twój dość ciężki katalog muzyki. Nadal wydajesz muzykę, co oznacza, że spędzasz w grze około dwóch dekad. Jak dokładnie to zrobiłeś bez większego powiadomienia mainstreamowych mediów rapowych?
Litefoot: Cóż, muzyka zaczęła się w Tulsa w Oklahomie i przyszła wraz ze mną, gdy chciałem zabrać głos w sprawach Indian amerykańskich. Kiedy poszedłem i spojrzałem, nie mogłem go nigdzie znaleźć. Nie widziałem, żebyśmy byli reprezentowani w pobliżu miejsca, w którym powinniśmy być reprezentowani. Chciałem spróbować wykonać swoją część i patrząc wstecz, stałem u podnóża góry, patrząc w górę. Wierzyłem, że tam, gdzie jest wola, jest sposób. Chciałem coś zmienić, po prostu to miało być. Musiałem coś zmienić. Jak zamierzałem zająć się tą muzyką? Miałem zamiar przenieść moją muzykę przez dużo krwi, potu, łez i pasji. Znalazłem ludzi, którzy wierzyli we mnie i po prostu odmówili rzucenia palenia i poddania się. Rozpocząłem tę walkę i to doprowadziło do wielu rzeczy. Nawet dzisiaj ludzie myślą, że zainteresowałem się filmami, a potem zacząłem rapować. Tak nie jest. To muzyka najpierw, a potem zaprowadziła mnie do kina, ponieważ występowałem w 1994 roku w Rzymie z American Indian College Fund i reprezentowałem współczesny aspekt muzyki rdzennych Amerykanów. Występowałem tam w muzeum. To była naprawdę wielka rzecz. Poszło naprawdę dobrze.
Kiedy wróciłem, Paramount Pictures zadzwoniło do American Indian College Fund i zapytało, czy znają jakichś rdzennych Amerykanów. Powiedzieli, że w kolegiach plemiennych nie było żadnych wydziałów teatralnych i podali moje nazwisko. To jest dokładnie miejsce, w którym aktorstwo się zaczęło. Byłem gorący w rezerwacie w Burns w stanie Oregon. Dostałem telefon w naszym biurze i zatrudniłem kilku ludzi. Mój tata wtedy ze mną pracował. Zadzwonił do mnie, powiedział, że zadzwonił Paramount Pictures i myślałem, że ze mną zadziera. Szlifowaliśmy i jeździliśmy po drogach. W tamtym czasie jechałem 15 godzin dziennie od jednego koncertu do następnego z miejsc takich jak Montana do Arizony, od Arizony do Kalifornii i od Kalifornii do Minnesoty. Po prostu nie miałem ochoty zająć się aktorstwem, ale ostatecznie wszystko w moim życiu miało coś zmienić. Po prostu starałem się pomóc przesunąć igłę w Kraju Indii i wprowadzić świadomość i zmianę. Chciałem budować mosty i łączyć ludzi. Czasami ta wiadomość jest dość prosta i taka właśnie jest. Musisz wiedzieć, co robisz i wiedzieć, o co ci chodzi, ponieważ czasami musisz stać sam.
DX: Słuchałem twojego Dobry dzień by umrzeć album, a na utworze My Land jest wiersz, w którym mówisz Run! Indianin udaj się w góry / Jeśli pułkownik Custer się pojawi, to go skalpujesz / I lecisz kolejną strzałą z płomieniem na czubku / Odwróć czapkę, teraz Pan C jest na martwym grocie. To było całkiem gangsterskie gówno. Jakie dokładnie wpłynęły wtedy na wasze rapowe inspiracje?
Litefoot: Naprawdę muszę powiedzieć, że pisanie to coś, co przyszło mi do głowy jako pierwsze i zanim przyszła myśl o moim rapowaniu, zawsze interesowałem się hip hopem. To była moja ulubiona muzyka. Wychowałem się również na tym brzmieniu Motown. Jeśli chodzi o moich rodziców, to pomimo tego, że mieliśmy tradycyjny i kulturowy aspekt tego, kim dorastaliśmy, grał też Barry White wraz z The Four Tops, Spinners i Temptations. Zainteresowanie muzyką było dla mnie naturalne. Moja mama chciała, żeby ludzie przychodzili po mnie i tańczyli dla nich jak Micheal Jackson. Po prostu poczułem muzykę. Złożyłem to razem dopiero dużo później w życiu. Naprawdę pisanie przyszło mi łatwo. Chciałem powiedzieć coś mocnego i to wyszło głównie dla dziewczyn, dla których pisałem w liceum. Oddaję się mojej siostrze, która zawsze szukała muzyki i tej, która próbowała nagrać płytę. Poprosiła mnie, żebym wszedł do studia w Kalifornii po tym, jak moja mama się tam przeprowadziła. W tym małym studiu było tych dwóch producentów. Utwór był jak piosenka w stylu New Jack Swing, która brzmiała jak Guy. Napisałem ten rap, a oni poprosili mnie, żebym go rapował dla każdego, kto mógłby do niego rapować, kiedy dostaną rapera. To był pierwszy raz, kiedy dostałem się do obu. Zrobiłem to i było super. Pamiętam, jak założyłem te słuchawki z mikrofonem i czułem się, jakbym był w domu. To mnie doprowadziło.
Potem zacząłem kierować wszystkie myśli w stronę muzyki, którą chciałem tworzyć. Byłem pod wpływem języka Afrika Bambaataa i Kool Moe D. do Public Enemy. To byli ludzie, których widziałem na stojąco. Jedną z osób, których słuchałem w Oklahomie, była La Raza Kid Frost. Słyszałem, jak mówił to zdanie. Mam we krwi bycie wojownikiem azteckim. Idź na wszelkie skrajności i nie stawiaj żadnych barier. To był pierwszy raz, kiedy słyszałem, jak ktoś rapował o byciu tubylcem w hip-hopie. Widziałem ludzi, którzy nosili takie nakrycia głowy Kool Herc i wszyscy ci faceci przebrani za amerykańskich Indian. pamiętam Apache , wszyscy ci B-Boys i ludzie ruchu. Wydawało mi się, że cieszę się, że reprezentują, ale jednocześnie było to lekceważące. Nie zobaczysz, jak zakładam kilka rzeczy z Zulu i chodzę po okolicy. Więc, jakby to było szalone, że ludzie czasami tego nie rozumieją. Spojrzałem nawet na T.I. Rzeczy z Indianinem amerykańskim z nakryciem głowy na sobie. Na przykład, gdzie jest równowaga? Jeśli masz zamiar to zrobić i zrobić to z szacunku, zrób coś, aby oświecić, czym jest walka. Jak by się czuli, gdyby było odwrotnie, a ja miałbym na koszulce jakiegoś czarnego mężczyzny? Nie daliby mi przepustki. To szalone, ale tego nie widzimy.
wywiad birdman z klubem śniadaniowym
DX: Jest to prawie podobne do skarg, które wielu ludzi ma na temat drużyn futbolu amerykańskiego i baseballu.
Litefoot: Cała rzecz z maskotką. Wiele osób pyta, czy są ważniejsze kwestie. Wiem, skąd pochodzą, ponieważ mają całkowitą rację. Mamy młodych mężczyzn w rezerwacie, którzy każdego dnia odbierają sobie życie. Mamy najwyższy wskaźnik samobójstw i najniższy wskaźnik ukończenia szkoły. Mamy problemy z ubóstwem, warunkami mieszkaniowymi i opieką zdrowotną. Po prostu zejdź na dół listy. Rzecz z maskotką prawdopodobnie musi znajdować się na dole listy, ale ostatecznie nie zgadzam się z tym. Dlatego. Kiedy sprowadzasz kogoś do kreskówki lub znieczulasz to, kim jest, na logo lub przedstawienie, które możesz wymyślić i podlać do tego, z czym czujesz się komfortowo. To staje się twoim rodzajem zrozumienia tego, kim oni są. Jeśli nie wiesz nic więcej, jak możesz kiedykolwiek zrozumieć lub zostać partnerem i pomóc poza tym? Myślę, że w tym miejscu wkraczasz w duże problemy, ponieważ możesz ogłupiać ludzi do tego, kim są ludzie i kontrolować narrację dotyczącą tego, kim są jako stereotyp. Dosłownie stworzyłeś intelektualne ludobójstwo na ludziach.
DX: Całkowicie to rozumiem. Myślę, że tak właśnie działa ucisk, prawda?
Litefoot: Co możemy zrobić, aby się podnieść i zjednoczyć?
Litefoot wyjaśnia swoją rolę w przenoszeniu hip-hopu na rezerwacje i dobrze sobie radzi finansowo
DX: To dobre pytanie. Wiem, że od około 20 lat zasadniczo podnosisz ludzi, szlifując na niezależnym poziomie. W jaki sposób ty i twoja wytwórnia Red Vinyl Records byliście w stanie przetrwać bez bycia głównym nurtem komercyjnym, a nawet mainstreamowym w kręgach undergroundowych?
Litefoot: Nie zaczynam płakać nad tym mężczyzną. To był twardy człowiek. To było trudne. Byłem w tym, odkąd to były dwucalowe taśmy i 250 dolarów za godzinę czasu pracy w studiu. Wszystko w biznesie muzycznym było trudne jako niezależny. Byłem niezależny, niezależny. Właśnie zdałem sobie sprawę, że nikt nie przychodzi mi z pomocą. Nikt mnie nie ratuje. Nikt mnie nie uratuje. Jeśli mam to zrobić, muszę zapiąć pasy i podchodzić do tego poważnie iz pasją. Muszę znaleźć własny pas. Zadałem sobie pytanie, po co to robię. Gdzie próbowałem zabrać tę wiadomość? Chciałem przenieść to do mojej społeczności i wszędzie pomiędzy. Jeśli mam to zrobić z moją muzyką, do kogo staram się dotrzeć? Gdzie próbuję coś zmienić? Dla mnie widziałem każde z tych pól bitewnych w rezerwatach lub społecznościach rdzennych Indian w całej Ameryce Północnej. Jest inaczej, bo słyszę, jak ludzie wylewają mixtape'y i próbują przepychać jednostki na ulicach. To świetnie, jeśli jesteś z Bronxu lub Compton, ale nasza dzielnica od Oceanu Spokojnego do Oceanu Atlantyckiego znajduje się w małych miejscach w każdym miejscu. Musiałem wyjść i iść po to człowieku. Stanie na bloku oznaczało jazdę 12 godzin do następnej rezerwacji, pokazanie ludziom, o co chodzi i pozwolenie im zobaczyć mnie w miejscach, w których Hip Hop nigdy wcześniej nie był.
Dosłownie chodziłam do szkół i zaczynałam rapować, a ludzie zaczynali patrzeć na swoich przyjaciół z myślą o tym. Zajęłyby dwie lub trzy piosenki, zanim ją dostali, a potem było dalej. To było dosłownie Showtime At The Apollo na każdym koncercie. Rozwijasz całe mnóstwo umiejętności i talentów z samej konieczności, kiedy jesteś dosłownie chrzczony ogniem za każdym razem, gdy wychodzisz na scenę. Utrudnia twoje postanowienie i sprawia, że wierzysz w to, co robisz, bardziej niż cokolwiek innego może sprawić, że uwierzysz w to. To nie tylko muzyka, to sposób na życie. O to mi chodzi i to właśnie jestem. Po prostu to zrobię. Brak pytań. Rzucenie nie wchodzi w grę. Potem przeszedłeś do tego po drugiej stronie. Aby dostać się od jednej rezerwacji do drugiej, trzeba zapłacić za gaz. Miałem ludzi, którzy przyszli ze mną wystąpić. Musieliśmy kupić sprzęt, ponieważ nie mieli takiego sprzętu w pobliżu rezerwacji. Musieliśmy się nauczyć, jak ustawić muzykę, sprzęt i głośniki. Wszystkie te rzeczy, a potem musieliśmy zrobić przedstawienie. Musieliśmy podpisywać autografy i stać się na tyle sprytni, aby zrozumieć towar, ponieważ musieliśmy dać coś, w co mogli uwierzyć.
Kiedy nas nie było, potrzebowaliśmy ich do noszenia naszych koszul i słuchania muzyki, ponieważ nie było iTunes ani niczego cyfrowego. Jeśli mamy gdzieś być, musieliśmy to przetrwać. Musieliśmy wywrzeć tak duży wpływ, że ludzie rozmawiali o tym tygodniami, aż mogliśmy tam wrócić. To właśnie zrobiłem stary. Naprawdę myślę, ponieważ zrobiono to z właściwych powodów, ponieważ twórca mnie kocha. Wszystko oddaję twórcy. Ciężko pracuję, ale gdyby nie twórca. Chciałem grać tyle, ile mogłem, i biec tak daleko, jak tylko mogłem. Chciałem zrobić wszystko, co w mojej mocy, na 100 procent. Twórca po prostu go stamtąd wziął. Kiedy pojechałem do Rzymu, nie było mowy, żebym pomyślał, że filmy kiedykolwiek będą czymś, co robię. Mówiąc o istnieniu i prawach przyciągania, chodzi o sięganie po władzę, naprawdę zaczynasz rozumieć, jak to działa poprzez wdrażanie i robienie tego. Byłbym głupcem, gdybym powiedział, że to wszystko ja.
DX: Jedną z rzeczy, które zauważyłem, było kilka twoich albumów, w tym Życie i czasy, Zrzeszony z Rez i Plik Best Of Mr. Foot zostały wykonane przez Pen & Pixel, którzy stworzyli dość legendarną okładkę.
Litefoot: Mówię ci, stary, próbowaliśmy zrobić to tak samo, jak ktokolwiek inny. Ludzie patrzą teraz wstecz na te okładki ze zdziwieniem, ale to było w tamtym czasie. Dowiedziałem się, kto to robi i dosłownie pojechałem do Teksasu. Usiadłem i zrobiłem sesję zdjęciową w Pen & Pixel i kazałem tym facetom nagrać cztery lub pięć płyt. Chodzi mi o to, że Chris Rock miał okładkę Pen & Pixel. Master P zabijał ich z nimi, a każda okładka płyty No Limit miała grafikę wykonaną przez Pen & Pixel. Chciałem się tylko upewnić, że dostarczamy muzykę do rezerwacji dla głów rdzennych Amerykanów Hip Hop, które są na tym samym poziomie, co wszyscy inni. Nie chciałem, żeby patrzyli na nas z góry. Chciałem, aby ludzie zrozumieli, że robimy to na tym samym poziomie, co wielcy niezależni z dużymi niezależnymi umowami. Wszystkie pieniądze z filmu zainwestowałbym z powrotem w muzykę. Zainwestowałbym z powrotem w tournee. Zainwestowałbym z powrotem w merch. Wykorzystałem te filmy, aby zarobić na społeczności.
DX : Będę szczery, kiedy o to zapytam. Nie musisz zbytnio zagłębiać się w ekonomię, ale ile pieniędzy Twój ruch pochłonął przez lata? Jakiś czas temu wspominałeś o posiadaniu pracowników.
Litefoot: [Śmiech] Dobrze nam idzie. Dobrze nam to wychodzi. Podpisałem artystę i wszystko. Kiedy byliśmy w trasie, mieliśmy personel i tego typu rzeczy. Zawsze byliśmy własnością rodziny i prowadziliśmy ją. Jest to coś, z czego jestem dumny, ponieważ każdy, kto pracował z rodziną, wie, że jest to dodatkowa warstwa trudności, ponieważ pracujesz ze swoją rodziną. Ale jest to również najbardziej satysfakcjonujące, jeśli możesz to osiągnąć. Muszę wrócić do żony. Była najlepszym partnerem biznesowym i najlepszą osobą, jaką mogę mieć wokół siebie. Zarezerwowała wszystkie wycieczki i dba o cały merchandising. Pracujemy razem nad tym, a ona idzie i robi to, co robi, aby dotrzeć tam, gdzie to konieczne. Nie chcę uchylać się od pytania, ale pod koniec dnia radzimy sobie dobrze. Zdaję sobie sprawę z tego, że jestem niezależny bez pośredników i znajduję sposób na dotarcie z muzyką do publiczności, zwłaszcza teraz dzięki sprzedaży cyfrowej.
To piękny czas dla niezależnego artysty. Jeśli masz talent i naprawdę fajne rzeczy, powinieneś być tam i informować o tym świat. Doszedłem do tego, że istnieje realna wartość, nie tylko z punktu widzenia monetarnego, w tworzeniu Twoich obserwujących lub fanów. Nic nie przebije wyjścia przed fanów i umożliwienia im wsparcia i zapewnienia im środków, aby to zrobić. Od dawna z formularzami zamówień i płytami CD oraz sprzedażą towarów na koncertach po trasy koncertowe. Zawsze kupowałem ten towar. To naprawdę pomogło, gdy płyty CD i albumy były swego rodzaju powodem, aby zrobić wszystko. Ludzie uwielbiali występ i interakcję. Dzisiaj, kiedy muzyka nie jest tym, czym była w sprzedaży, od dawna wyprzedzamy tę grę. Ludzie po prostu nagrywają teraz płyty, żeby dalej koncertować i tego typu rzeczy.
najnowszy hip hop r&b
Litefoot On North Dakota Access Pipeline, Donald Trump i nadchodząca muzyka
DX: Rdzenni Amerykanie byli lekko obsypywani w całym hip-hopie. Jednak nigdy nie było takiego, który faktycznie pochodziłby z rezerwatu i cieszył się dużym uznaniem rapu. Dlaczego?
Litefoot: To jeszcze nie koniec. Uwierz mi, wciąż jestem w krzakach i rozglądam się dookoła. Niech to będzie dowód na to, jak skomplikowane jest to jako rdzenny artysta z Ameryki, lekarz z Ameryki, przedsiębiorca z Ameryki czy rdzenni Amerykanie. Postaraj się pomóc innym ludziom zobaczyć, kim jesteś i talent, który zostałeś przydzielony na tej ziemi, a który zdobyłeś dzięki ciężkiej pracy, a ludzie nie widzą nas w ten sposób. Dlatego wracam do całej sprawy maskotek. Ludzie postrzegają nas jako ten obraz, do którego wszyscy przyzwyczaili się lub do którego przywykli, i nie wiedzą nic innego. Nie wiedzą nic poza tym. Przedstawiona narracja nie jest naszą narracją. Myślę więc, że ciężko jest im przejść od „och, jesteś rdzennym raperem” do „Och, całkowicie to rozumiem. Pozwól, że wleję w ciebie milion dolarów. Są jak dlaczego nie jesteś w nakryciu głowy? Będą pytać, dlaczego nie jesteś w tipi? Mówią: Dlaczego chcesz rapować? Ty tego nie robisz. To nie tylko rozrywka. Wciąż żyjemy w wieku, w którym Johnny Depp grał w Tonto Samotny strażnik który ukazał się trzy lata temu. Ile czasu minęło, odkąd biali grali czarnymi przez czarną twarz? Nadal mamy tego brata. W tym właśnie jesteśmy.
zęby młodych bandytów przed i po
Ludzie, którzy to czytają, nie mogą tego powiedzieć, ponieważ tak jest w społeczności latynoskiej, a tak duża jest świadomość w społeczności Afroamerykanów lub Azjatów, tak musi być również w społeczności rdzennych Indian. Nie, nawet nie blisko. Nikt nie wie, jak daleko sprawy są w tyle i myślę, że kiedy naprawdę to rozwiążesz i spojrzysz na to, nasi ludzie przeżyli traumę, ponieważ byliśmy w stanie wojny. Nieźle nas oszukali. Powiedzieli nam, że zajmiemy się twoim tyłkiem i przypomnisz sobie, co zrobiliście, wstając. Jeśli kiedykolwiek pomyślisz o ponownym powstaniu, pomyślisz dwa razy. Wciąż mamy ludzi, którzy boją się wstać. Słusznie, to jeszcze nie koniec. Mam nadzieję, że dojdzie do miejsca, w którym zrozumiemy, że razem możemy zrobić więcej. Cała ta cała retoryka, w której powiemy jedną rzecz o społeczności, ale nic o innej społeczności, i wydaje nam się, że jeśli trochę zrobimy, to wystarczy. Nie, człowieku, to nie wystarczy. Po prostu myślę, że chodzi o edukację, pojawienie się i zabranie głosu. Nie staram się być sensacją ani wprowadzać zamieszania. Chcę tylko, żeby ludzie z tego wyrosli, aby próbowali iść naprzód i wzrastać wraz z innymi braćmi i siostrami w wielu różnych społecznościach.
DX: Co sądzisz o wybitnych artystach hip-hopowych, takich jak Pharrell, którzy okazują poparcie dla protestu Pipeline w Północnej Dakocie?
Litefoot: Po pierwsze, myślę, że Pharrell musiał to zrobić, aby uchronić twarz przed wibracją w postaci nakrycia głowy, jaką zrobił kilka lat temu na okładce Elle Magazine. Przywłaszczył sobie coś, co było ważne i wyjątkowe dla wielu plemion i narzucił to, aby pozostać modnym. Po raz kolejny nie sądzę, żeby zrobił to, aby celowo kogoś skrzywdzić. Nie sądzę, żeby był takim typem kolesia, ale nadal to zrobił. W tej chwili, prawdopodobnie na swój sposób, znalazł sposób, by się z tym pogodzić i się uczyć. Muszę okazać mu szacunek dla tej strony, ponieważ nie musiał tego robić. Nie musiał umieszczać się w społeczności i tego robić. Myślę, że jest przykładem tego, jak zło można naprawić. Tak ważna jak ta kwestia i tak dużo, jak zrobiłem w mojej własnej karierze, próbując uświadomić sobie znaczenie wody, przed rurociągiem dostępowym w Północnej Dakocie, jest teraz wiele kwestii w Kraju Indii, równie ważnych jak ta. . Myślę, że to, co się stało, to fakt, że ludzie, którzy nie do końca rozumieją wszystkie te kwestie, nie mają dostępu do informacji pomagających im szybko zrozumieć, co się dzieje, lub nie wiedzą, gdzie szukać. Patrzą na te problemy i myślą, że to jednorazowy problem. Chodzę do Standing Rock od ponad 20 lat i dostałem wiele miłości od tamtejszych ludzi, ale myślę, że musimy zwrócić uwagę na szerszą perspektywę. Jedno z pytań, które zadałem tutaj w związku z całym problemem, jaki jest większy widok na 30000 stóp?
W tej chwili zaczynamy widzieć, jak ludzie otrzymują zawiadomienia o eksmisji, zaczynamy widzieć o wiele więcej działań organów ścigania niż kiedykolwiek widzieliśmy podczas tego protestu i myślę, że będzie to eskalować. To, co mówi Krajowi Indii, to to, że mamy dużo pracy do wykonania. Musimy stworzyć pomost do zrozumienia, czym jest suwerenność, jakie są zobowiązania traktatowe, kto ponosi w tym odpowiedzialność i dlaczego jest to problem. Myślę, że z mojej perspektywy, mimo że rurociąg nie przechodzi bezpośrednio przez tereny zastrzeżone, wszyscy ci rolnicy i ludzie żyjący na tej ziemi teraz w pewnym momencie, przez ziemię tych ludzi. Nie możesz dziś powiedzieć tylko dlatego, że granice rezerwatu, których rdzenni Amerykanie nie stworzyli i zostały stworzone na podstawie porozumień z rządem federalnym, który powiedział nam, co możemy mieć, jakoś w tych negocjacjach masz ludzi 100 lub 200 lata później mówią, że to nie jest nasza ziemia traktatowa. Zaczekaj chwilę, rozmawialiście o traktatach i wydzieleniu ziemi. To nie znaczy, że ludzie nie byli pochowani na czyjejkolwiek ziemi. To tam zostali pochowani moi ludzie i po prostu nie można tam poprowadzić rurociągu i zakłócić ich miejsca spoczynku. Obejdź go lub zmień trasę. Nie wysadzaj niczego, bo nie rozumiesz historii tego, co się tutaj wydarzyło. Wracam do ludzi, którzy odzyskują kontrolę nad narracją. Dopóki tego nie zrobimy, niestety wydarzy się więcej takich rzeczy.
Ignorancja jest błogością, a kiedy ludzie nie znają faktów i informacji, zmyślają lub idą z tym, co myślą, że wiedzą. To niebezpieczne. Mamy obowiązek wyjść na zewnątrz i nie tylko rozmawiać o problemach, ale także o ich rozwiązaniach. Jak to naprawimy? Jeśli jest coś, co możemy znaleźć, co buduje lepszą przyszłość dla naszych dzieci i lepszy dzień dla Kraju Indii, to musimy szukać rozwiązań. Obawiam się, że ten rurociąg i tak zostanie zbudowany… a wszyscy ludzie, którzy tam obozują i wspierają go, na nic się nie zdadzą. Co zrobimy z tą energią i ludźmi, którzy dosłownie zrezygnowali z pracy, aby się tam przenieść, aby wesprzeć ruch? Co to im powie, kiedy naprawdę zrozumieją pole gry. Kiedy naprawdę rozumieją, bez względu na to, czy świat mówi, że to nie jest w porządku, nadal mogą robić, co chcą? Przewodniczącym plemienia jest tam niesamowity człowiek. To mój przyjaciel. Jego siostra była drugą osobą powołaną do gabinetu prezydenta Obamy przez Biuro Zaangażowania Publicznego do spraw wewnętrznych Indii, jak sądzę. Nie możesz zbliżyć się zbytnio do prezydenta. Mimo to nie powiedział dwóch rzeczy o tym, jak to naprawić. Co to naprawdę mówi? Możesz mieć ludzi aż do Białego Domu i to nie robi różnicy. Kiedy patrzysz na Kongres, ilu rdzennych Amerykanów widzisz? Nasze problemy muszą być naprawdę przedstawione. Spójrzmy na inne grupy i spójrzmy na Kongres lub Sąd Najwyższy. Przynajmniej jest dla nich okazja, by wstać. Myślę, że mamy w Kongresie dwie osoby, które do pewnego stopnia są rdzennymi Amerykanami.
DX: Wszystko to dzieje się podczas protestu, gdy Trump obejmuje urząd. Wiele powiedziano o wpływie jego nadchodzącej prezydentury na kobiety, Afroamerykanów i Latynosów. Co to oznacza dla rdzennych Amerykanów?
Litefoot: Mam nadzieję, że prezydentura Trumpa nie będzie powrotem do czasów cięcia i zmniejszania poparcia dla rdzennych Amerykanów w Waszyngtonie. Mam nadzieję, że nie cofnie to suwerenności. Mam nadzieję, że zdobycze, które osiągnęliśmy przez lata, nie zostaną cofnięte. Mam nadzieję, że uda nam się znaleźć sposoby na budowanie mostów oraz zabezpieczenie i utrzymanie samostanowienia dla Kraju Indii. Powiem, że moje wysiłki mające na celu przyspieszenie rozwoju gospodarczego w Kraju Indii i próba rozwijania biznesu w Kraju Indii, myślę, że będą wyzwaniem. Musimy znaleźć sposoby, aby taktycznie i strategicznie iść naprzód. Nie mamy wyboru. Nie możemy sobie pozwolić na cofanie się. Musimy przestać wykluczać się nawzajem, niezależnie od tego, czy chodzi o pochodzenie etniczne, czy o skłonności polityczne. Naprawdę musimy przyjrzeć się, jak możemy się razem poruszać. Jeśli tego nie robimy, musimy przyjrzeć się naszej metodologii.
DX: Zanim to zakończymy, DX opublikował ostatnio ścieżkę Native Tongue z twojej strony SoundCloud. To niezły banger. Czego powinniśmy oczekiwać od Ciebie muzycznie w przyszłości?
Litefoot: Nowy album będzie się nazywał Rewolucyjna i ukaże się wiosną 2017 roku. Obecnie pracuję tylko z producentami, aby przygotować utwory i uwierzcie mi, teksty już zaczynają do mnie docierać. Po prostu nie mogę się doczekać, kiedy zacznę nagrywać, a potem w przyszłym roku rozpoczniemy trasę koncertową. Myślę, że każdy znajdzie coś dla siebie pod względem muzycznym, z którym będzie się kojarzył. Myślę, że jeśli przypomnę sobie pierwszy raz, kiedy ktoś powiedział mi o muzyce, przyszedł do mojej własnej muzyki i zajął się nią, powiedział, że to, co osobiste, jest uniwersalne. Podchodzę do tego osobiście. Myślę, że gdzieś w tym ktoś znajdzie coś dla wielu rzeczy, z którymi może się identyfikować. Miejmy nadzieję, że uda nam się zbudować te mosty i połączyć je razem, ponieważ jesteśmy bardziej do siebie podobni niż oddzieleni.
