3,8 z 5- 4.15 Ocena społeczności
- 13 Oceniono album
- 9 Dałem mu 5/5
Pierwszy utwór na 2 Chainz's trzeci album studyjny , ColleGrove , otwiera się szczera rozmowa między Lil Waynem a byłym członkiem Playaz Circle, kiedy był znany jako Tity Boi, w którym Wayne próbuje zmusić go do opuszczenia wytwórni Ludacris College Park, Disturbing Tha Peace i dołączenia do tego, co stanie się dumą z Hollygrove, Young Money. Taktyka rekrutacyjna Wayne'a nie była wystarczająca, aby Tity Boi skoczył na statek w 2004 roku, ale trzywersowe Dedication to Weezy F.Baby przedstawia braterską więź silniejszą niż jakikolwiek kontrakt (Young Money, Cash Money, Republic Records lub Universal Music Group) . 2 Oda Chainza do Tunechiego może wydawać się dziwna, ponieważ Weezy jest o pięć lat młodszy, ale szybkie spojrzenie na trajektorię kariery Hair Weave Killer zawiera w sobie wdzięczność. Zapierający dech w piersiach występ Lil Wayne'a na temat jedynego hitu duetu Playaz Circle, Duffle Bag Boy, nastąpił w czasie, gdy haczyk Weezy był bardziej pożądany niż para Yeezys dzisiaj.
amerykański horror prawdziwe historie
Możesz łatwo przypisać Wayne'owi położenie fundamentów pod etap rebrandingu kariery Tity Boi (na Dedication: gdyby nie Wayne, nie byłoby, wielu gości w grze, w tym ja). Teraz, prawie dziesięć lat po ich pierwszej współpracy, 2 Chainz i Lil Wayne stworzyli swoje najlepsze prace od lat ColleGrove .
Stereotypowa dyskusja na temat chemii, która otaczała jednostronną twórczość Drake'a i Future'a Co za czas, żeby żyć romans nie ma większego znaczenia ColleGrove . Jeśli jest tu jakaś chemia z cytatami i cytatami; to tylko wynik czystej konkurencji na mikrofonie. Włącz trzeci utwór z albumu, Bounce, jeśli kiedykolwiek zastanawiałeś się, jak brzmi mecz sparingowy Floyda Mayweathera. Obaj przechodzą przez spiralny rytm z minimalnym hakiem na końcu, który po prostu sędziuje zabawną czterominutową walkę. 2 Chainz jest oburzający. Pocałuję twoją panią, zjem jej cipkę, a potem zostawię dziecko. Linia jest produktem ubocznym chodzenia od stóp do głów z jednym z najbardziej sprytnych kowalów tego pokolenia. Są chwile, kiedy 2 Chainz dominuje w projekcie (Bentley Truck), a czasami, kiedy vintage Weezy od razu rozczłonkuje piosenki, które można usłyszeć w Rolls Royce Weather Every Day. Przyjazna rywalizacja na ósmej Collegrove’s 12 utworów to orzeźwiające przypomnienie, że praca zespołowa z czystej miłości do rzemiosła wciąż istnieje w branży kontrolowanej przez poszukiwanie kolejnego wielkiego hitu.
ColleGrove osiąga szczyty, gdy natrafia na potencjalne uderzenia czystej energii, ale nigdy nie wywołuje takiego zapału, jaki mogłyby wywołać piosenki o ich starych tupotach. Płyta nigdy tak naprawdę nie przenosi słuchaczy z powrotem do dwóch dni Chainz i Wayne'a w College Park i Hollygrove, jak sugeruje jej tytuł. Byłoby miło usłyszeć, jak 2 Chainz i Wayne kontynuują poruszający pierwszy utwór piosenką, która kieruje ich kapturami (patrz Wayne's Przepraszam 4 czekaj 2 singiel, Hollyweezy) zamiast pięciominutowego utworu o zapachu pieniędzy lub paleniu 100 skrętów dziennie. Hipnotyzująca produkcja Metro Boomin na wspomnianym Bentley Truck jest zgodna z Dresser, najsilniejszym ulicznym hymnem w katalogu 2 Chainz. Nawet zarabiający na projekcie, Watch Out, siedzi wygodnie na końcu, uderzając tak samo mocno, jak w 2015 roku Trap-A-Velli-Tre mixtape. Riffy gitary akustycznej i inspirowany EDM beat drop w What Happened odchodzą od naturalnego przepływu albumu, gdy dryfuje on w tych samych wodach crossovera, w których kiedyś zatopił się utwór Chainza Diplo, Netflix. Rebirth Weezy (bez Auto-Tune) stara się nie dopuścić do całkowitego wywrócenia piosenki, ale tak jak w następstwie Carter III - to dość bolesne. Duet jest bardziej zsynchronizowany, gdy rzucają sobie wyzwanie sprytnymi jednowierszowymi (patrz Wayne na Blue C-Note: Ciągle zmieniam żony, musisz wujka Phila mnie).
Wcześniej wydane solowe kawałki z imponującego mixtape'u 2 Chainz z zeszłego roku są posypane przez cały ten zwięzły wysiłek. MFN RIght jest wspierany przez gotową do przeboju perkusję Mike'a Willa, pozostawiając miejsce na zajebistą aranżację fletu i kilka niebiańskich klawiszy Zaytovena, podczas gdy riffy gitary elektrycznej na płycie TM88 Not Invited chwytają Trapavelli Hendrix w rzadkiej formie. Niektórzy mogą kwestionować nieobecność Weezy'ego w tych utworach, ale brak smaku College Park i Hollygrove jest tym, czego tak naprawdę brakuje na albumie, który brzmi jak spotkanie z kapturem na papierze.
