4,5 z 5- 4.50 Ocena społeczności
- 143 Oceniono album
- 105 Dałem mu 5/5
Trudno jest znaleźć artystę w jakimkolwiek gatunku muzycznym, który byłby w grze od 16 lat i sprzedał ponad 15 milionów albumów. Ale pod pewnymi względami taką pozycję znalazł Big Boi z Outkast w 2009 roku, kiedy plany wydania jego solowego albumu utknęły w martwym punkcie drugi rok z rzędu. Połączone osiągnięcia Andre i Big Boi mówią same za siebie. Ale jeśli odejmiesz Speakerboxxx / The Love Below z równania, solowe życiorysy Big Boi i André składają się tylko z kilku ról aktorskich, kilku kompilacji i polaryzujących Idlewild ścieżka dźwiękowa.
W ciągu siedmiu lat od tego czasu Speakerboxxx / The Love Below upuścił, a następnie sprzedał ponad 11 milionów egzemplarzy, dwóch mężczyzn, którzy według niektórych stali się największym duetem hip-hopu, sprzedali pitbulle, ubrania i kilka biletów do kina - prawie wszystko z wyjątkiem kolejnego porządnego albumu Outkast.
Prawdopodobnie nie zobaczymy kolejnej oferty grupowej do 2011 roku, ale Big Boi z chęcią podejmie decyzję w jakiej sprawie Speakerboxxx przerwane, wahające się między gadającym gównem B-boyem, weterynarzem opluwającym komentarze społeczne i damskim mężczyzną z błądzącym okiem. Utwory takie jak Turns Me On i Tangerine 
mógł z łatwością zastąpić utwór The Way You Move z 2003 roku, co z pewnością nie jest złe. Znakiem rozpoznawczym rodziny Dungeon Family są grube linie basowe napędzane 808-ami, które są uzupełniane przez instrumentację na żywo i wokalistów, którzy akcentują piosenki bez przechodzenia do radia Top 40, pokazując, że Big Boi poradził sobie z trudnym zadaniem znalezienia zwycięskiej formuły bez wchodzenia w formułę.
Oczywiście świadomy swojego dziedzictwa i nadal bardziej niż chętny do konkurowania i współpracy z rówieśnikami, Big unika pułapki, w którą wpada wielu emceów, polegających na podzieleniu któregokolwiek z tematów z albumu w jedną piosenkę. Z wydaniem „Somethin’s Gotta Give” z 2008 roku zasadniczo służąc jako mulligan, nie ma ani jednej piosenki klubowej ani ciężkiej ręki, że to ja jestem społecznie świadoma ofertą. Śledź nas, przegląda gamę wszystkich tematów albumu w mniej niż ośmiu taktach, mówiąc: Wiem, że niektórzy z was skończyli odpisać czarnuchowi / Podobnie jak leasing tych samochodów i tych domów, które myślisz, że są kupione / Zostań wtedy / Z tak wieloma szefowie, dlaczego wciąż zwalniają czarnuchy z pracy / Czarnuchu naprawdę / Dalej daj czarnuchowi koncert / Pomóż bratu wydostać się z tego chlewu / Ale nikt nie chce trzymać go na strutowaniu lub stu dziesięciu / Więc z ten długopis / ilustruję od wewnątrz…
Oprócz pokazania jego niedocenianego, zwinnego przepływu, Sir Lucious Leftfoot Najlepsza jakość to sposób, w jaki goście są bezproblemowo dodawani bez przesłaniania Big Boi. Słyszenie niedocenianej połowy Outkast obok nowicjuszy, takich jak B.o.B i Yelawolf, przypomina jego ucho do znajdowania nowych talentów. W końcu Big Boi odegrał kluczową rolę w karierze artystów takich jak Killer Mike, Janelle Monae, Slimm Calhoun i Vonnegutt. Podczas gdy rzut oka na zapiski powie ci, że wszystkie oprócz trzech utworów mają cechy gościnne, rzeczywistość jest taka, że Big w mniejszym lub większym stopniu ogranicza się do połowy albumu, przenosząc gości do refrenów.
Widżety Amazon.com Biorąc pod uwagę jego sukces w łączeniu nowoczesnej estetyki rapu z planami stworzonymi przez O.G., takie jak Too Short, UGK i 2 Live Crew, on nazywa sprawdzanie, Sir Lucious Leftfoot jest zasadniczo skutecznym ćwiczeniem w sprzeczności. Robi wszystko, co robią raperzy bez wyobraźni - tworzy piosenki o pogoni za dupą, własne dzwonki (Theme Song), a nawet ma na swoim albumie bardzo oczernianego Gucci Mane (Shine Blockas). Różnica polega na tym, że Big Boi brzmi wspaniale, nadając nowy charakter wszystkim powyższym, więc po co szukać dziurawego dzioba? Tym razem słuchacze mogą ocenić Big Boi bez zestawiania jego albumu z albumem Andre 3000. To dźwiękowy odpowiednik widoku Scottiego Pippena, który rozwija się w ataku trójkąta, podczas gdy Michael Jordan ścigał piłki latające w mniejszych ligach i zdał sobie sprawę, jak dobry Pip był sam. Big Boi latające solo nie jest tak dobre, jak album Outkast, ale służy jako świetna przekąska, dopóki nie pojawi się następny. Co więcej, kiedy nadejdzie rok 2011, prawdopodobnie uznamy to za jedną z najlepszych propozycji roku.
