4,5 z 5- 4.62 Ocena społeczności
- 8 Oceniono album
- 5 Dałem mu 5/5
w „Potencjał jest tak ogromny, że stawia go w niewygodnej sytuacji życia na poziomie artystycznej wielkości, który prawdopodobnie nie istnieje. Przykładem, Illmatic był niezamierzonym klasykiem. Nastąpiło to w czasie, gdy Hip Hop nie błagał o wybawcę. w właśnie został jej liderem. Nie było naglącej kwestii kulturowej, która wymagałaby ikony. w tylko podwinął swoje młode rękawy i zagroził mikrofonowi. Wokół nie było wystarczająco dużo uwagi mediów w zakwestionować - lub zażądać zmiany - kontrowersyjnej linii, takiej jak Kiedy miałem dwanaście lat, poszedłem do piekła za zgaszenie Jezusa z jego gościnnego miejsca w Live at the Bar-B-Que, tak jak jest dzisiaj. Nie było presji, żeby zrobić klasykę. I tak powstają klasyki.
Odkąd ten szablon został ustalony, wszyscy się tego spodziewali Nasir Jones aby przyćmić to ponadczasowe dzieło. Faktem jest, że nie da się tego jak przybić Illmatic zrobił. To było w równym stopniu wyczucie czasu i błyskotliwości. Ale w został uwięziony pod tym mikroskopem zarówno krytyków, jak i fanów i często poddawał się nieco presji. To nie jest w ' wina. Nigdy nie wydawało się, że stworzył Illmatic z myślą o zarabianiu milionów. Po prostu tak się stało.
Każda praca od tamtej pory została porównana z jego debiutem i wydawało się, że nawet w czuł się nieswojo z tym, co zobaczył w lustrze. Zdając sobie sprawę, że nie ma sobie równych w dzisiejszym pokoleniu artystów hip-hopowych, w stał samotnie w tej branży. I rzeczywiście na szczycie robi się naprawdę samotny. Z tego powodu stworzył prace, które bardziej odzwierciedlają tych, którzy są pod nim artystycznie, niż zakładają rolety i robią to, co robi najlepiej. Następuje każda z jego 7 prac Illmatic przyjęli to do pewnego stopnia. Niektóre zostały docenione przez krytyków ( Stillmatic ), podczas gdy inne zostały poddane krytycznej analizie, ale odniosły sukces komercyjny ( Nastradamus ). Niezależnie od tego wydawało się, że Nas był zbyt świadomy tego, co myślą ludzie, zamiast robić to, co uważał za wspaniałe.
szef keef oferta 6 milionów dolarów
Wyobraź sobie, że Książę stworzona muzyka zawierająca - lub odzwierciedlająca - Snoop Dogg , Jay Z lub Dr. Dre . Chociaż w teorii może to brzmieć dobrze, faktem jest, że Książę nigdy nie potrzebował tych artystów, aby go zdefiniować i dlatego na zawsze pozostanie geniuszem muzycznym. w nie potrzebuje rówieśnika, aby go zdefiniować. Mówiąc najprościej, to jest wyścig w już wygrał, ale jeszcze o tym nie wie. Ale z jego dziewiątym albumem studyjnym można zauważyć, że mógł w końcu zorientować się, że zawsze wyprzedzał swoją klasę.
Gdy w początkowo nazwał swój album „Nigger” w nie obchodzi mnie to, co ktoś pomyślał. Tak jak wtedy, gdy tworzył Illmatic . Chodziło o niego io to, co chciał robić - czy nam się to podobało, czy nie. Chociaż kontrowersje i ciągła krytyka ze strony początkowego tytułu albumu mogły budzić wątpliwości co do tego, jak wspaniały może to być album, nic z tego się nie skończyło Nieuprawny od czasu, gdy jego liryczny projekt był najbardziej konsekwentnym i odważnym projektem Illmatic .
Co Nieuprawny nie przynosi w dla mas bez wielkich kamei budżetowych, sztuczek z błyszczącym aparatem i wszelkich innych dalekosiężnych metod zdobycia sukcesu w crossoverach. w jest poza tym w przeważającej części. Nieuprawny znajdzie w robić w bez żadnych obaw o to, jak krytycy lub fani przyjmą ten projekt. Jest cholernie blisko Illmatic jeszcze raz - ale tym razem z przesłaniem.
Na tej wycieczce nie ma żadnych przebojów Kanye West , brak funkcji z Lil Wayne , żadnych piosenek o płaszczach z norek i wyskakujących butelkach i żadnych lirycznych sztuczek. To jest po prostu w i jego mikrofon - czyli tak, jak powinno. Jay Electronica Pętla nagiego fortepianu w Queens Get The Money podnosi przysłowiową kurtynę tego lirycznego monologu i wcześnie nadaje ton, wyraźnie stwierdzając, że w oznacza biznes.
Chociaż pozbawiony oryginalnego tytułu, Nieuprawny nadal wykorzystuje luźną koncepcję otaczającą kontrowersyjne słowo N-Word. w jeździ tam, gdzie tylko lubi Wróg publiczny , KRS-1 i martwy prez przeszli przed nim. Ale w „Liryczna elokwencja zajmuje centralne miejsce na scenie, aby uosabiać ideologię wykorzystania Hip Hopu jako ścieżki dźwiękowej do rewolucji, tworząc jednocześnie prowokujący do myślenia komentarz społeczny.
N.I. *. *. E.R. (The Slave And The Master) jest w w jego najpotężniejszej, gdy woskuje poetycki o walce Afroamerykanów w Ameryce. Jest to w pewien sposób wzbogacający w odnosi się do N-Word, dzięki czemu wygląda bardziej jak studium, a nie szalejące użycie słowa. To nie jest w celebrując Słowo N, ale raczej sugerując, że - w taki czy inny sposób - Czarnuchy zawsze będą istnieć. Najlepiej uosabia to genialna narracja Project Roach where Ostatni poeci gardzić rzekomym pogrzebaniem słowa na rzecz podniesienia na duchu tych, którym nadano to imię wcześniej w pluje z perspektywy płoci. Oczywiste porównanie między słowem a karaluchami jest tak prowokacyjne, jak tylko w mógłby zrobić.
chwalcie Pana jak najszybciej skalisty!
Y’all My Niggas rozkłada ideologię kryjącą się za tym słowem i oferuje liryczny wgląd ( Yo, trochę się zastanawiałem / Czego potrzeba, żeby potwierdzić moją czarnuchę / absurdalną piłkę / 26 cali, kiedy dzwonię do salonu / aw, to jakieś gówno czarnucha ), podczas gdy smażony kurczak znajduje w wzdłuż Busta Rhymes i funky Mark Ronson produkcji, ponieważ czule bawią się stereotypami. Jeśli jest dwóch artystów, którzy potrafią zilustrować swój fetysz jedzenia, to tak w i Koperta .
w zawsze był krytykowany za swoją produkcję. Od czasu jego bezbłędnego debiutu nie było albumu, na którym produkcja pasowałaby do artysty. Chociaż krytyki nie można całkowicie odrzucić Nieuprawny , na razie z pewnością zostanie uciszony. Zaskakujące spotkanie martwy prez ' stic.man okazuje się doskonałą decyzją, jak sztyft Pluszowa produkcja toczy się dalej Nie jesteśmy sami. Gdzie indziej, DJ Toomp „S N.I. *. *. E.R. (The Slave And The Master) wali triumfalnie Zielona Latarnia zapewnia marszową estetykę Black President. Co w dokonał tego, wykorzystując produkcję, która nie obezwładnia jego liryzmu i zmusza słuchacza do tego słyszeć w .
Nieuprawny nie jest pełnym badaniem Słowa N. Sly Fox bacznie przygląda się uczciwej i zrównoważonej sieci Fox, a wspomniany wcześniej Czarny Prezydent zajmuje się bezpośrednio samą koncepcją posiadania czarnego mężczyzny zarządzającego Białym Domem.
Jest kilka piosenek, które nie pozwalają mu stać się natychmiastowym klasykiem. Szkliwo komercyjnego połysku to Polow Da Don i Keri Hilson spray na turę bohatera w „Burza mózgów do lekkiego zachmurzenia. Chociaż nie ma żadnych skarg na rymowanie obok Gra na Make The World Go Round, w „Mianowanie Chris Brown sprawia, że piosenka osiąga największy komercyjny zasięg na albumie. Chociaż oba utwory działają do pewnego stopnia, dodaje trochę turbulencji do płynnego lotu.
Z Nieuprawny wygląda na to, że w naprawdę rozumie i obejmuje, że nie możesz zadowolić każdego. Z tego powodu pozbył się kajdanek, którymi związali go fani i krytycy, i wyraża prawdziwą wolność twórczą. Tak długo, jak zda sobie sprawę, że ludzie w niego wierzą i będą za nim podążać tylko dlatego, że jest w , może nadal tworzyć ambitne projekty, takie jak ten.
