3,9 z 5- 3.18 Ocena społeczności
- 40 Oceniono album
- 16 Dałem mu 5/5
Nic, jeśli nie jest zgodne z A ty ode mnie Rick Ross wykazuje niewielki rozwój artystyczny, jednocześnie przedstawiając przekonujący argument za tym, dlaczego znalazł się w dzisiejszej elicie.
Podczas gdy większość czołowych postaci hip-hopu przez ostatnie dwie dekady łączyła fantazję i rzeczywistość, niewielu z nich przewyższyło oczekiwania i uniknęło upadku jak Rick Ross. Będąc w stanie pochwalić się, że przeżył niegdyś śmiercionośną kpinę z 50 Cent na liście dokonań w pralni, jego obszerna seria wydawnictw przedstawia go jako kobiecego, uzależnionego od kodeiny brutala z czystymi intencjami, pomimo kryminalnych powiązań, które istnieją poza reżimem jego grupy muzycznej Maybach. Pomijając przebłyski wyrzutów sumienia i człowieczeństwa w swoich piosenkach, Ross został pochłonięty tym szalonym stylem życia i jego ciągłą niestabilnością, biorąc pod uwagę, że występuje w kulturze nieskończenie zaintrygowanej dysfunkcjami. A ty ode mnie reprezentuje nowy początek w Epic Records i rozszerzenie podwalin, które do tej pory położył.
Wykorzystując swój znak firmowy rozpoczynania piosenek z autorefleksyjnymi słowami mówionymi, Apple of My Eye otwiera się, gdy Rick Ross zdaje sobie sprawę, że rozrzut blednie w porównaniu z dumą jego matki. Wirtuoz R&B, Raphael Saadiq, czuje się tu nie na miejscu, ponieważ bardziej stonowany Rozay wypowiada kilka koncepcji przemawiających do jego złożonej tożsamości: predyspozycje do napadów padaczkowych, posiadania dobrych przyjaciół wśród intruzów, radości z rozwiązłości, zabójców na liście płac, wizji jego pogrzeb, srebrna podszewka prezydentury Trumpa i jego rady dla dobroczyńcy Meek Mill ma się wystrzegać Nicki Minaj, byłego płomienia . Decydując się na zachowanie bezpiecznej odległości od osobistych spraw swojego żołnierza, Ross wyjaśnia, że tak naprawdę ma topór do pracy z głównymi operacjami w Cash Money Records.
Ponieważ każdy raper z listy A marzy o osiągnięciu pozycji Jaya Z, w Idols Become Rivals, Rick Ross składa podwójny hołd: jego tytuł wywodzi się ze słynnej analogii Drake'a z Michaelem Jordanem / Allenem Iversonem i powtórkami produkcji Dynastia: Roc The Family głębokie cięcie, gdzie byłeś. Kontynuując temat uderzania w śmiertelnie utartego ojca, samozwańczy tytuł rapu jest największy sprośny stawia groźnego dyrektora muzycznego, Bryana Baby Williamsa, za krzywdy, które nie ograniczają się do fałszywej biżuterii, wypożyczonych samochodów, a przede wszystkim złego zarządzania karierą i finansami osób pod jego skrzydłami. Pod wpływem komediowego komentarza Chrisa Rocka, którego błyskotanie poprawia nastrój tutaj i na Powers That Be, ironią jest nasze prawdziwe życie. MC Gusto nigdy nie cofnął się ani nie obawiał się konsekwencji dla swojej gangsterskiej rozmowy. W obronie w szczególności osobistych towarzyszy DJ Khaleda i Lil Wayne'a, Rick Ross posuwa się nawet do porównania skorumpowanych praktyk wydawniczych Birdmana z katolickim księdzem krzywdzącym dzieci, ale ogólny ton jego uczuć to raczej rozczarowanie niż zamiar okazywania braku szacunku.
Niemniej jednak nadal żartuje ze scjentologii, zauważając, że wszyscy moi przyjaciele poszli do więzienia / Nie ma to jak Bryan Williams, ale kiedy wracają do domu, całuję ich (nie wspominając o kolejnym ukłuciu teraz wirusowy tweet do nieznajomego.) Bez pomocy haka, dostawa Renzela narasta do crescendo na majestatycznym Bink! produkcja, kiedy kończy oferując Wayne'owi kontrakt płytowy z MMG. Nic dziwnego, że ciężki hitter z Wirginii stoi za wszystkimi dyskusyjnymi wydarzeniami A ty ode mnie ; z uduchowionej Grecji Santorini, gdzie Rozay określa siebie jako Michaela Jacksona, do bogatych czarnuchów i kinowej, jazzowej gry Ain't Based on Sympathy, która zawiera prawdopodobnie najzabawniejszy i najbardziej obraźliwy żart na płycie LP o konserwatywnych punktach widzenia: śliczna laska, przypomina Stacey Dash / Gdyby to była ona, musiałaby całować mnie w stopy i lizać w dupę.
W zależności od twojego punktu widzenia, Rick Ross był albo leniwy, albo po prostu nie naprawiał tego, co nie było zepsute, gdy parał się znajomym terytorium przez cały czas A ty ode mnie Mniej inspirujące piosenki. Dead Presidents to niemal dosłowne powtórzenie wysoko cenionych Teflon Don otwieracz Nie jestem gwiazdą, którego nie może uratować ulubiony bezmyślny dron Future Future, podczas gdy Trap Trap Trap może służyć jako metafora utknięcia w miejscu, catering dla fanów zahipnotyzowanych dźwiękiem, który wcześniej migał na patelni sensacja Lex Luger udoskonalił lata temu. Goście nie poprawiają tutaj sytuacji, ponieważ wygląd Young Thug nie jest atrakcyjny, a podejście językowe Wale'a jest zbyt zaawansowane, aby sprostać wymaganiom. Najbardziej zabawny wybór zajebistego karaoke dla chłopców pochodzi ze współpracy z Gucci Mane for She on My Dick, ale to również nie jest w stanie sprostać większemu potencjałowi, który Rick Ross ma do podniesienia swojego rzemiosła w innym miejscu na albumie.
Po rozwinięciu się w potentata, który nie odpowiada przed nikim, Rick Ross idzie pełną parą ku chwale z poczuciem, że jego panowanie może się skończyć w dowolnym momencie, czy to z powodu jego własnych wad, czy nienazwanych wrogów, o których mówi. Ani ponadczasowe, ani jednorazowe, A ty ode mnie to ponadprzeciętna wycieczka, która pokazuje, dlaczego stale pozostaje w oczach opinii publicznej, bez długiej listy rekordowych hitów. Pomimo swojej determinacji polegającej na udowodnieniu, że krytycy się mylili, a pozostawieniu za sobą silnej spuścizny, Ross po raz kolejny udowodnił, że zasługuje na uznanie jako jeden z największych mówców wszech czasów hip-hopu.
