4,0 z 5- 3.84 Ocena społeczności
- 49 Oceniono album
- 27 Dałem mu 5/5
Action Bronson wyrósł na postać, którą stworzył dla siebie. W 2011 roku, krótko po wydaniu swojego pierwszego albumu, widziałem go chodzącego po festiwalu na Brooklynie, rzucającego się w oczy, ale w większości nierozpoznawanego, z małym tępym tępym tuszem wetkniętym za ucho. W zeszłym roku na koncercie w Filadelfii, który był podobny do wielu jego ostatnich występów, podczas swojego setu maszerował po zatłoczonej sali i śpiewał piosenki Billy'ego Joela z fanami. Wrzucił też do tłumu markowe pisaki G z wyrytą twarzą. Szybko przeszedł długą drogę.
Nowy album rapera Queens, pierwszy jako artysta z dużej wytwórni, nadąża za jego ostatnimi osiągnięciami, ale rozszerza część eksperymentów. Bronson śpiewa więcej, trochę mniej rapuje i pozwala na długie fragmenty instrumentalnej przestrzeni. To kombinacja, która może zrazić niektórych z jego głodnych rapu fanów, ale przejście to nie jest ani niespodzianką, ani przynętą dla dużych wytwórni. Mówiąco i na szczęście, większość z kieszeni przechodzi dalej Panie Cudowny to nie są nietypowe odwołania do radia, ale przypadki jego artysty pochylającego się bardziej w kierunku terytorium, o którym wspominał. Jednak w przeciwieństwie do pozostałych jego albumów i składanek do tego momentu, Panie Cudowny jest sprawą wielu producentów, w wyniku czego wyraźnie przeskakuje.
Długie i przypadkowe, ale moralne interludium dzieli album na nierówne połowy, przy czym pierwszy z nich bardziej bezpośrednio wypełnia raperskie obowiązki Bronsona niż dłuższa sekunda. Chociaż nie ma tam żadnej koncepcji, istnieje niemal sentyment do spędzania czasu z dwiema różnymi grupami przyjaciół, bawiąc się z Big Body Bes z jednej strony - jego adliby są godne sławy na początku płyty - i kołysząc się z Party Dostawy z drugiej strony. Urok Bronsona polega na tym, że wydaje się pasować wszędzie, co jest uprzejmością niebieskiego kołnierzyka, która nawiązuje do Billy'ego Joela. Na Terry unosi się bez ograniczeń nad rozmarzoną jazzową linią gitar wydobytą przez Alchemist, zwycięską kombinacją, która przechodzi w elektroniczne uniesienie jako kawałek przejściowy. Actin Crazy wyprodukowany przez Noah 40 Shebib i Omen opiera się na wypaczonym, odwróconym efekcie fali dźwiękowej i dźgnięciach rogów jako pożywieniu dla bangera w transie. Bronson zwalnia z tej okazji: Okazja się puka, musisz wpuścić skurwysyna… / Dlaczego myślisz, że jestem tu szalony? / Mamo, nadal jestem twoim małym dzieckiem. Pomimo nutki melancholii, Action nigdy nie jest daleko od jego pomysłowego jedzenia i przechwałki typu Najbardziej interesujący człowiek na świecie: Wszystko, co robię, to jem ostrygi / I mówię w sześciu językach trzema głosami / To Adriatic Summers na żaglówce / Don ' nawet nie próbuję zadzwonić, jestem niedostępny.
Mark Ronson oczarowuje próbkę Billy'ego Joela w Brand New Car, optymistycznym kawałku, który celowo zachowuje esencję oryginału. Joel najwyraźniej się rozjaśnił próbka , który jest pobierany z tego samego albumu, który zawiera złamanie Stiletto , po obaj artyści napisali osobisty apel i nuta podziwu. Ronson serwuje także najnowszy singiel z albumu, Baby Blue, chwytliwy utwór z pianinem i popowym urokiem, w którym Bronson śpiewa haczyk nawleczony razem z pomocą Zane'a Lowe'a . W swojej postaci snuje również ekstrawaganckie rzeczy, aby wzbudzić zazdrość w byłym. Zwrotka Chance The Rapper w piosence jest osobista i uroczo małostkowa. Mam nadzieję, że dostałeś papier na języku, rapuje, a potem mam nadzieję, że jesteś szczęśliwy / Mam nadzieję, że zrujnowałeś to gówno z jakiegoś powodu / Mam nadzieję, że jesteś szczęśliwy.
piosenki, które Drake napisał dla Lil Wayne
Później City Boy Blues rozpoczyna bardziej bluesową i tripową wycieczkę po stronie B. Piosenka to brzmiący na żywo koncert rocka progresywnego, cudownie szalony wstrząs, który można przypisać 88-klawiszom. Śpiew Bronsona jest jednak pracowity i nieco napięty, niedociągnięcia, które nie są odizolowane od piosenki i są dalekie od łatwości, z jaką rapuje. The Light In The Addict został pierwotnie wydany jako płyta Party Supplies, ale pasuje tutaj jako narkotyczne odbicie rapera. Siedząc w pierwszej klasie, czując się jak gówno, Bronson rapuje, Starin 'przez okno z umysłem schizo.
To nie jest poważny problem, ale eklektyzm Bronsona rozgrywa się kosztem ciągłości. Na pierwszy rzut oka nieskrępowany dramat pop-rockowych imprez z lat 80., który toczy się w Only In America, nie należy do tego samego projektu, co niektóre z wyżej wymienionych piosenek i nie poświęcono zbyt wiele wysiłku, aby go dopasować. Album kończy się logicznie Easy Rider, psychiczną podróżą przez pustynię Harleya, która doskonale oddaje charyzmę rapera. Panie Cudowny to nie wszystko dla wszystkich, ale wydaje się, że całkowicie należy do Bronsona. Cokolwiek z tego weźmiesz, prawdopodobnie po prostu powie: to ja.
