4,1 z 5- 4.02 Ocena społeczności
- 43 Oceniono album
- 25 Dałem mu 5/5
HipHopDX chce, aby wszyscy czytelnicy wiedzieli, że traktujemy wszystkie nasze recenzje bardzo poważnie, aż do ostatniego miejsca po przecinku w rankingu. Aby pokazać wam wszystkim, jak przebiega tradycyjny proces recenzji, zdecydowaliśmy się opublikować rozmowę, która doprowadziła do zniesławienia ósmego studyjnego albumu The Game Meek Mill. 1992 , uzyskując ocenę 4,1.
Trent Clark (redaktor naczelny): Jestem trochę rozdarty w tej wersji. Jak zwykle, The Game jest jego dominującą osobowością przy mikrofonie z żywym liryzmem i historiami, które przenoszą cię prosto na ulice Compton. Biorąc to pod uwagę, większość z was prawdopodobnie wie, że jestem zwolennikiem artystów używających dobrze wytartych sampli i melodii. Jeśli piosenka już okazała się zwycięska, ile rekwizytów możesz dać artyście, który wypożycza? Wystarczająco funky? Zabarwienie? Wiadomość? Kalifornia z pewnością do tego dojdzie, ale to prawie zamienia się w mixtape.
I tak, nie jestem naiwny, jeśli chodzi o to, że uosabia sentyment ze znacznika czasu à la odcinek Wszyscy nienawidzą Chris'a ale aby projekt zyskał najwyższy szacunek, zespół wykonawczy musi odcisnąć swój własny ślad w dźwięku, aby nadać temu projektowi niezaprzeczalne wyróżnienie (pomyśl dobry dzieciak, miasto M.A.A.d. , chociaż nigdy nie myślałem, że te uderzenia są najsilniejsze; nadal nadali albumowi tożsamość dla tematu).
William E. Ketchum III (11-letni współpracownik DX): Gra zawsze była zwolenniczką historii hip-hopu, kropka. Wiele osób denerwuje się, gdy wymienia jego imię, ale zawsze uważałem, że okazywało to ten sam rodzaj szacunku dla jego poprzedników, jakiego w dzisiejszych czasach brakuje tak wielu starym głowom. Piosenka taka jak Dreams pokazuje obie strony: w pewnym momencie źle cytuje rok drugiego albumu Dr. Dre (obudziłem się w tej śpiączce, 2001 / mniej więcej w tym samym czasie, gdy Dre upadł 2001 ), a dwa wersety później żywo maluje moment w historii hip-hopu, kiedy Eazy-E odwiedził Biały Dom. Byłem więc bardzo podekscytowany, gdy usłyszałem, że w końcu wydaje album koncepcyjny poświęcony 1992 jako rokowi, ponieważ myślałem, że pozwoli to Game'owi rozciągnąć swoje historyczne kotlety. Jest kilka naprawdę fantastycznych momentów, w których robi to tutaj, czy to poprzez opowiadanie historii i malowanie obrazów, czy używanie próbek i odniesień, aby wywołać uczucie. Savage Lifestyle to jedna z najlepszych piosenek Game ostatnich lat, ponieważ żywo maluje obraz zamieszek w Los Angeles. True Colours / It's On jest również świetny, ponieważ bierze na siebie klasyczny singiel Ice-T, aby opowiedzieć własne historie o przejściu przez kulturę gangów - i nawet jeśli oryginalna piosenka nie została wydana w 1992 roku (piosenka i film wypadły w 1988 roku. ), to wciąż satysfakcjonujący rekord. Wielu historyków nie spodoba się rozbieżnościom lat (nie jest to pierwszy), ale przy wszystkich rozpoznawalnych próbkach użytych w albumie lepiej jest go cieszyć jako odę do epoki (lub dwóch) niż do konkretnego roku.
dpg 4 życie: ten film
Aaron McKrell (roczny współpracownik DX): Zgadzam się, że obficie używał znanych próbek, ale Savage Lifestyle pokonał, zanim się zmienił, był ogniem. Nie mam też problemu z używaniem beatu The Message, ponieważ zostało to zrobione pokolenie temu, zarówno przez Ice Cube, jak i Puffy. Fajnie jest zobaczyć, że prawdopodobnie najlepsza rapowa piosenka wszechczasów pozostaje aktualna dziesiątki lat później. Miałem problem z True Colours / It’s On tylko dlatego, że sampler wydawał się leniwy, ale był też najbardziej zapadającą w pamięć częścią piosenki. To nie jest dobra rzecz.
Trent: Inner City Blues to kolejny! Ze wszystkimi uduchowionymi próbkami my nie słyszałeś wcześniej, on wybiera ten?
Jesse Fairfax: (czteroletni współpracownik DX): Chociaż podałbym również argumenty za Ludacrisem, Game jest być może największym zwolennikiem hip-hopu. Każdy album, który słyszałem, był wart co najmniej jednego przesłuchania, a on opanował sztukę przetrwania pomimo miernych puent i niestrudzonego rzucania nazwiskami. Przypisałbym jego ciągłe znaczenie kodom z mocnym przekazem, umiejętnościom tworzenia świetnych piosenek bez względu na inne kreatywne niedociągnięcia i niezaprzeczalnym talentem do generowania apetytu wśród rówieśników. Przez lata znajdował się w konflikcie ze wszystkimi, od 50 centów do Lil B, w jakiś sposób stał się częścią sagi Rap Royal Rumble z udziałem Meek Mill, Sean Kingston, Beanie Sigel i Bóg wie kto jeszcze, prawdopodobnie promując jego najnowsze dzieło.
William: Powiedziałbym, że Fat Joe jest lepszym graczem niż Game (i prawdopodobnie Ludacris), głównie dlatego, że nie sądzę, aby był tak utalentowany jak którykolwiek z nich, ale wciąż ma przeboje i udaje mu się przebywać w towarzystwie legendarnych raperów. Chociaż myślę, że nie ma to znaczenia.
Aaron: Jednak podobał mi się ten album. Gameowi udało się przekształcić swoje nieustanne zrzucanie nazwisk w aktualny, spójny album, który jest zarówno hołdem dla starej szkoły, jak i mówi o zmaganiach, z którymi borykają się dziś czarni mężczyźni w Ameryce. Zgadzam się również z Williamem w tym, że cieszę się, że nie był zbyt dosłowny z 1992 tytuł. I Dorastałem na Wu-Tang to hołd dla grupy, która zadebiutowała w 1993 roku. Wspomniany już beat Fuck Orange Juice, zaczerpnięty z The Message, który ukazał się w 1982 roku. Chroniczny , taśma Rodneya Kinga i zamieszki w Los Angeles, rok 1992 był idealnym rokiem, aby powrócić. Gdyby jednak trzymał się tej koncepcji zbyt ściśle, prawdopodobnie bardzo szybko by się zmęczył.
Zdjęcie: Jonathan Mannion
Tutaj to dla siebie: Transmisje gier 1992 w całości tutaj .
Jesse: Tak, mimo wszystkich shenanigans Game'a, moje narzekania 1992 są dość minimalne.
Trent: Więc nikt nie myśli, że próbki są przeciążone?
William: Jestem fajny z samplami, ponieważ budują nostalgiczny klimat albumu. Myślę, że faktycznie działa lepiej, że wielu z nich było wcześniej używanych, ponieważ pomaga to w poczuciu zażyłości bardziej niż gdyby użyli próbek, których nie używano tak często. Znajomość to motyw, który pomaga albumowi dobrze trzymać się razem.
najlepsze piosenki hip hopowe 2016
Jesse: Większość projektu dobrze się spisuje, odwołując się do mojej 36-letniej wrażliwości, a jeśli Jayceon jest winny pychania, wolałbym, żeby to było do mnie niż do dzisiejszego młodszego pokolenia. Jeśli chodzi o wybuchowy otwieracz Savage Lifestyle, niektórzy moi koledzy DX-owi uznali samplowanie Inner City Blues Marvina Gaye za skandaliczne; Twierdzę, że doskonale sprawdza się jako hołd dla klasyków granych podczas jego wychowania. Poza tym koncepcja jest realizowana bez wady, biorąc pod uwagę tematykę, prowadząc cię przez spiski rządowe, śmierć Martina Luthera Kinga Jr., Malcolma X i Hueya P. Newtona oraz niesławne zamieszki wiosny '92 po procesie Rodneya Kinga. Wystarczy, że zaczniesz się zastanawiać, dlaczego nie angażuje się bardziej w czarne oburzenie, ale dobre rozumowanie mówi, że musi grać na wszystkich stronach boiska, obsługując zarówno degeneratów, neutralnych starych głów, jak i świadomych gangsterów.
Trent: Czy nie powinien jednak znaleźć bardziej oryginalnych sposobów na żywe malowanie tych obrazów? pamiętam kiedy Dokument 2 spadła, a ta dziewczyna, która pracowała w biurze, miała około 22 lat i nie mogła się nacieszyć of On Me (z Kendrickiem Lamarem) . I myślę sobie Cóż… tak! To dlatego, że jest „On & On” i była to niezaprzeczalnie klasyczna płyta, kiedy spadła! Wiele razy słyszeliśmy, jak Game powraca lirycznie do dzielnicy, ale ma o wiele lepsze wyniki do rapowania.
To powiedziawszy, zdecydowanie nie powalam albumu jako całości. To gówno. Adwokat lekarza , utwór drugi.
Aaron: Dodatkowo, 1992 przedstawia jedne z najsilniejszych narracji w jego karierze. Historia o Young Niggas o tym, jak przyjaciel, który kiedyś mieszkał w jego domu, zmienił się w nieznajomego, ponieważ stał się Cripem, ilustruje siłę więzi gangów, a także każdą formę sztuki, którą konsumowałem od jakiegoś czasu.
Jesse: Kiedy myślisz, że oddaje hołd relikwiom kultury, 1992 wyróżnia się swoją misją wsteczną. Ponieważ nigdy nie widziałem kultowego ulubionego filmu Colours ani nie słyszałem całego albumu Ice-T [byłem jedynym dzieckiem z zagorzałym nowojorskim nastawieniem, pozwól mnie], hołd Game True Colours to dokładny spacer przez horror dorastania w życiu gangów . Bompton świętuje The D.O.C. zszywka To dość funky z opowieściami o policyjnych nalotach i napięciu Blood vs. Crip, w które nie waham się ani przez chwilę uwierzyć. Chciałbym przeoczyć historyczne nieścisłości w I dorastałem na Wu-Tang, jeśli mamy otrzymać migawkę z całej epoki, a nie konkretnie z 1992 roku. Z tego samego powodu, Jak chcesz tego (choć nie jest to nawet w najmniejszym stopniu epickie w porównaniu z początkową sceną kinowego arcydzieła Hype Williamsa) Brzuszek ) spisuje się dobrze, łącząc jam Soul II Soul z 1989 roku ze zmodernizowaną pułapką.
Trent: Bongo i inni (The Chemists Create, Phonix, WLPWR, Tycoon itp.) Zrobili swoje, ale jak powiedziałem, nie można dotrzeć na szczyt góry, gdy oryginalność nie leży na szklanej w połowie pustej końcówce. Poza tym All Eyez jest poza miejscem, tak jak wiele albumów Bloods and Crips w niewłaściwych dzielnicach, ale widząc, że jest to utwór bonusowy, w pewnym sensie dostaje przepustkę, prawda ?. Jesse, mam cię na nielegalnym strumieniu Zabarwienie .
William: Osobiście liczę tylko bonusowe utwory jako dodatkowe pytania kredytowe. Jeśli są zajebiści, liczą się do całkowitego wyniku albumu. Jeśli pogarszają sytuację, lekceważę ich, ponieważ nie bez powodu otrzymywali premie.
daty wydania albumów hip hopowych w 2016 r.
Jesse: Przeoczyłem piosenkę Jeremiha, ponieważ podobała mi się 80% albumu.
Trent: Czy ktoś chciałby się uporać z tym, że gra = druga-najlepsza-dyskografia-obok-Kanye-z-ostatnich-10-lat, podniesiona przez Willa?
Zaraz usłyszę nowy rekord gry. Nie mogę się doczekać. Oprócz Kanye, najlepsza dyskografia rapowa z lat 2005-2016 każdego, kto grał tak długo.
- William Ketchum III (@WEKetchum) 20 września 2016 r
Jesse: Kogo liczymy w tej najlepszej dyskusji dyskograficznej? Zakładam, że Kanye jest pierwszy, ale Kendrick jest moim numerem 1 z czterema wydawnictwami lepszymi niż wszystkie od 2005 do teraz.
50 odcieni szarej sceny seksu
Aaron: Zgadzam się, Game ma drugą najlepszą dyskografię od 2005 roku.
Trent: Po dokładnym rozważeniu wydaje mi się, że coś się dzieje. Mimo że … Sekcja 80 -> dobry dzieciak, miasto M.A.A.d. -> Odpicować motyla może pobić ogólny współczynnik jakości.
William: Jasne, trójka Kendricka jest świetna. Chociaż argument był oparty na artystach, którzy byli poza domem przez tyle samo czasu. Gdyby to była tylko kropka, to oczywiście powiedziałbym, że Kendrick jest najlepszym artystą od czasów Kanye.
Trent: - Rozumiem - powiedział niewidomy.
W takim razie zgadzam się. Ludzie mogli spać, ale on ma niesamowite płyty na wszystkich swoich albumach. chciałbym ŁOSOŚ miał lepszą produkcję wykonawczą, ponieważ mógł to być jeden z 10 najlepszych podwójnych płyt w historii. Wszystko, co musiałeś zrobić, to oddzielenie mrocznych i szybszych utworów, aby uzyskać lepszą sekwencję i płynność. Udostępnię Wam swoją wersję następnym razem, gdy wyjmę dysk twardy… kiedy tylko będzie to możliwe, ponieważ… kto potrzebuje już dysków twardych?
Aaron: Hej, Jesse, Nas też powinien być w rozmowie. Hip hop nie żyje , album bez tytułu i Życie jest dobre , jak również gwiezdny (wiem, że Trent się nie zgodzi) Dalsi krewni z Damianem Marleyem. Chociaż to jest bardzo dobre, Życie jest dobre jest właściwie moim najmniej ulubionym ze wszystkich czterech albumów. Wiem, że to niepopularna opinia.
William: Tak, kocham Nas z drugiej ery, ale nie ma mowy. Przede wszystkim dlatego, że Game ma co najmniej dwa albumy, które są na terytorium 4,5-5 w tym przedziale czasowym. Najwyższy poziom Nas to 4.
Jesse: W ogóle nie mogę się z tym zgodzić. Życie jest dobre to jedyna rzecz, którą kocham z tamtych lat.
Trent: Zachowam prowadzenie dyskografii Nasa przez gilotynę na kolejny dzień. Co myślimy o przyznaniu oceny 1992 ?
najnowsze piosenki o miłości r&b 2016
Jesse: Myślę, że nawet 4 jest uczciwa i dobra. To jeden z bardziej kompletnych albumów długogrających w katalogu Game, a jego względna siła świadczy o tym, jak bardzo był hitem lub brakiem go od ponad dekady. Odczuwam ulgę, że w porównaniu z nim nie pojawiają się goście Dokumentalny 2 i 2.5 , ale ma się rozumieć, że jego debiut w 2005 roku może być jedyną rzeczą, jaką ma na balu klasycznym (wszyscy możemy podziękować haczykom Curtisa Jacksona i wspaniałemu budżetowi Interscope w tamtym czasie).
Dollar & A Diss: 92 sztabki trafiają w głowę Meek Mill z toporem bojowym.
Trent: Jestem na 4.2.
Jesse: Zgadzam się z 4.2, po prostu nie chciałem przekraczać swoich limitów, więc postanowiłem to zrobić. (Śmiech).
Aaron: 4.1.
William: Zaskakujący! Jestem na 4 . Jestem wielkim fanem Game, więc pomyślałem, że potykam się z moją czwórką (śmiech). Cieszę się, że wszyscy inni się bawią.
